Fear and Loathing in Λάμπαινα

Το δις εξαμαρτειν ουκ ανδρός σοφού λένε, και μάλλον έχουν δίκιο... Κρίμα που κανείς δεν το είπε στο φιλαράκι μου, γιατί εξακολουθεί να κάνει το ίδιο λάθος ξανά και ξανά. Με λίγα λόγια, βρέθηκα πάλι καλεσμένος του για διακοπές στην μαγευτική Λάμπαινα!

Φιλαράκι (σε ανύποπτο χρόνο): "Είσαι καλεσμένος αν θέλεις, να πάμε μαζί Λάμπαινα."
Εγώ (ξεκαθαρίζω άμεσα): "You're gonna need the cocaine."

Ναι καλά καταλάβατε, ένα νέο έπος είναι έτοιμο να γραφτεί (σε αυστηρά μη χρονολογική σειρά).

Τάβλι:

Οι αρχικες αποτυχίες δώσαν την θέση τους σε μικρές επιτυχίες και τις τελευταίες μέρες σε μεγάλες επιτυχίες. Μεγάλες δόσεις κωλοφαρδίας (;) αλλά και σωστές επιλογές οδήγησαν σε σκορ που με έκαναν πολύ-πολύ χαρούμενο. Δεν θα ήταν όμως πρέπον να γίνω αναλυτικότερος. :) Εδώ που τα λέμε, τα ξέχασα κιόλας!

Γεωτρήσεις:

Προσφιλές θέμα συζήτησης σε μισοαστείο/μισοσοβαρό ύφος (κυρίως μισοαστείο). Γεωτρήσεις για νερό, γεωτρήσεις για πετρέλαιο. Θεωρητικοί ωκεανοί γλυκού νερού κάτω από τα πόδια μας, και πατρικά κτηματάκια που πέρα από ελιές και ξυλοκερατιές έχουν τόσο μαύρο χρυσό που καλά θα κάνουμε να μην μάθουν γι'αυτά οι Αμερικάνοι! Η δική μου άποψη; Αν σκάψουμε αρκετά βαθιά φτάνουμε και μέχρι την Κίνα. Όλο και κάπου θα βρούμε νερό και πετρέλαιο στην διαδρομή! Ο μόνος μου φόβος είναι μην βουλιάξουμε πριν καν ξεκινήσουμε!

Χωριό "Πεύκο":

Ίσως δεν ξέρετε που είναι. Δεν σας αδικώ. Το μέρος στο οποίο βρίσκεται απλά δεν πλησιάζεται! Ατέλειωτος δρόμος με απότομες στροφές και απίστευτα στενός. Φρεσκοασφαλτοστρωμένος όμως! Δεν μπορώ να αποφύγω την σκέψη ότι οι ιδρυτές του χωριού πρέπει να είχαν ανεπτυγμένη αίσθηση του χιούμορ. Ή ότι ίσως επεδίωκαν να ξεφύγουν από τα εγκόσμια. Άλλο λόγο για να φτιάξει κανείς χωριό εκεί πάνω, δεν μπορώ να βρω. Ά ρε και να ξεμείνεις από τσιγάρα εκεί... Αν είστε αρκετά high και αποφασίσετε να το επισκεφτείτε, προτείνω να κάνετε την διαδρομή το βράδυ (για έξτρα δόσεις αδρεναλίνης)!

Γλωσσολογικά: "Αγκάνα"

Ήμασταν σε μια φάση που είχαμε πιει τα ουζάκια μας και τσακίζαμε κάτι ψαρομεζέδες σε μια παραλιακή ταβερνούλα. Και τότε χρησιμοποίησα αυτή την λέξη. Δεν θα επεκταθώ πολύ. Νόμιζα ό,τι ήταν πασίγνωστη. Στην οικογένειά μου τουλάχιστον την χρησιμοποιούμε πολύ συχνά (όσο συχνά τρώμε ψάρι), αντί της λέξης "ψαροκόκκαλο". Τελικά αποδείχθηκε πως όχι μόνο δεν είναι διαδεδομένη, αλλά δεν την βρήκα ούτε καν στο λεξικό. Ούτε και στο google (μερικές μέρες αργότερα). WTF? Ευτυχώς πάντως βρήκαμε ένα άτομο το οποίο την είχε ξανακούσει. Οπότε μάλλον δεν είμαστε τρελοί οικογενειακώς... Ή μήπως είμαστε; Το μόνο σίγουρο είναι ό,τι τίποτα δεν είναι σίγουρο πια! Ο κόσμος μου καταρρέει...

Fear and Loathing in Las Vegas:

Η ταινία δεν έτυχε της εκτίμησης που περίμενα από το φιλαράκι μου, όμως δεν χάνω τις ελπίδες μου γι' αυτόν. Κάποια μέρα θα μπει στον σωστό δρόμο... Απλά έχει επιλέξει να κάνει τον γύρο του κόσμου πρώτα. Το σέβομαι αυτό. Πέρα από τις φοβερές ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών, αξίζει να σημειωθεί το εξίσου φοβερό setup που κάναμε για να δούμε την ταινία: Laptop των 17" (δικό μου) για να το δούμε σε "μεγάλη" οθόνη, και παράλληλα χρήση ενός netbook (του φίλου μου) για τον ήχο (λόγω των χαλασμένων ηχείων στο δικό μου laptop). Φορτώσαμε το αρχείο της ταινίας και στα δυο, και τα βάλαμε να παίζουν παράλληλα! Τεχνολογικό θαύμα 2010, ιιιιιι!!!!

The Big Game:

14 Αυγούστου: Μελιγαλάς - Ανδρούσα (6 x 6). Νικήτρια και κυπελλούχος η ομάδα του Μελιγαλά με 4-3, μετά από έναν αγώνα όλο ένταση και ανατροπές (ακόμα και αυτογκόλ), και με αποκορύφωμα μια αμφισβητούμενη απόφαση του διαιτητή στο τέλος του αγώνα, να ακυρώσει γκόλ της Ανδρούσας. Τι να πω... Εδώ αδικούνται ομάδες στο παγκόσμιο, η Ανδρούσα θα γλίτωνε; Πάντως ο αγώνας άξιζε πολύ περισσότερο από πολλά παιχνίδια του Ελληνικού πρωταθλήματος... Έτσι για να προβληματιζόμαστε...

Μοναστήρι Βουλκάνου:

Δεν με νοιάζει τελικά αν υπάρχει Θεός η όχι, και αν είναι λογικό ή παράλογο να πιστεύει κανείς. Αυτά τα ερωτήματα τελικά ΔΕΝ έχουν σημασία. Σημασία έχει αγαπητοί αναγνώστες ότι η διαδρομή προς το μοναστήρι υπάρχει. Και αυτή η μισάωρη (τρόπος του λέγειν - γιατί γύρω στην μια ώρα ήταν) ανηφορική διαδρομή που θα έκανε ακόμα και τον Hulk να ιδρώσει (παραδεχτείτε το, φέρατε την εικόνα στο μυαλό σας!), διανύθηκε από πλήθος πιστών (και απίστων - κρίνοντας από μένα) όλων των ηλικιών. Τελικά η πίστη των ανθρώπων είναι παντοδύναμο πράγμα. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για το θέαμα που εμφανίζει ο δρόμος προς το μοναστήρι Βουλκάνου την ημέρα της κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ακόμα και τώρα, δεν είναι εύκολο να καθορίσω τα συναισθήματα που ένιωσα βλέποντας γιαγιάδες 80 ετών με μαγκούρες να κάνουν σιγά-σιγά και αδιαμαρτύρητα όλη αυτή την διαδρομή. Δέος για τα ψυχικά και σωματικά τους αποθέματα; Θλίψη για την δοκιμασία στην οποία υπέβαλλαν τους εαυτούς τους;
Όπως και να'χει, πιστεύω ακράδαντα ότι το μυστήριο θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί σε οποιοδήποτε άλλο ναό χωρίς να βασανιστεί τόσος κόσμος. Όμως η πίστη του κόσμου ήθελε διέξοδο... Και αυτός υποψιάζομαι είναι ο βασικός λόγος που το μυστήριο τελέστηκε εκεί ψηλά. Για μένα πάντως, βασικό κίνητρο της ανάβασης ήταν η θέα, και το δροσερό αεράκι στην κορυφή! Και η καλή παρέα βεβαίως βεβαίως...
Μόνο μην μας πάρει χαμπάρι το ΔΝΤ, γιατί θα μας αρχίσουν στις ανηφόρες... If you know what I mean! Να δούμε τότε ποιός μας σώζει!

Χαρούπια:

Παιδιά, πρώτη φορά είδα και δοκίμασα χαρούπια (aka "ξυλοκέρατα"). Αν και είναι κυρίως τροφή για γουρούνια, λένε ότι αυτά έσωσαν τον λαό της Αθήνας στην κατοχή. Σε μεγάλη ποσότητα γίνονται και χαρουπάλευρο! Τι μαθαίνει κανείς, ε; Κρατάτε σημειώσεις: τώρα που έχουμε και την οικονομική κρίση, ζητήστε από την γιαγιά (ναί, ναί, την γιαγιά σας που έκλεισε τα 100 και την έχετε ξεχασμένη στην κουνιστή καρέκλα σε κάποια γωνιά) να σας δώσει συνταγές με βασικό συστατικό το χαρούπι. Θέλατε το μυστικό της μακροζωίας της γιαγιάς; Ορίστε!

Στέκι:

Κλασσικά το καστράκι! Καλή παρέα, όμορφες παρουσίες, γαμάτη θέα! Το έχουμε χτίσει αυτό το κάστρο, όχι με Rock 'n' Roll όπως έλεγε εκείνο το τραγούδι των Starship, αλλά με άφθονη μπύρα και στην περίπτωσή μου Malibu! Happy times!

Μουσικό highlight:

Εδώ θα μπορούσαν να ειπωθούν πολλά. Ακόμα και τώρα η επιλογή είναι δύσκολη. Θα μπορούσε ίσως να είναι το remix στο "Aquamarine" της Heather Nova από τον Chris Coco το οποίο με ξάφνιασε ευχάριστα όταν άρχισε να παίζει από ένα παραλιακό μπαράκι της Μεσσήνης, σε μια από τις μεσημεριανές μας εξορμήσεις. Το αυθεντικό "Aquamarine" δεν είναι και το πιο γνωστό κομμάτι από την επίσης σχετικά άγνωστη Heather, για την οποία έχω απεριόριστη εκτίμηση. To remix δεν ήταν καλύτερο από το αρχικό, άλλωστε πώς θα μπορούσε να ήταν; Εκτίμησα την προσπάθεια του Coco όμως... Άλλη επιλογή θα μπορούσε να ήταν το "What is love" του Haddaway. Αυτό το τραγουδάκι αν και αρκετά παλιό χρησιμοποιήθηκε ως ψυχολογικός πόλεμος σε δύσκολες μονομαχίες στο τάβλι και συνήθως έφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα (δείτε το τάβλι section)!
http://www.youtube.com/watch?v=GFSg_gm36m4
Τελικά όμως θα μπορούσε να ήταν και ένα από τα διάφορα ρεμπέτικα που βρήκαν την σωστή στιγμή να παίξουν κατά την διάρκεια κάποιου από τα πολλά road trips που κάναμε...

Καλλιτεχνική άποψη / διεπαφή χρήστη:
















Φωτιά:

Και ότι λέγαμε ότι φέτος δεν είχαμε πολλές φωτιές... Τι θέλαμε και το είπαμε; Τι θέλαμε και το σκεπτόμασταν; Βράδυ Τρίτης βλέπουμε τον χαρακτηριστικό κόκκινο ουρανό που υποδηλώνει (surprise-surprise) φωτιά. Σε απόσταση μόνο 6-7 χιλιόμετρα από το χωριό. Παραμένουμε cool και πάμε για ποτάκι. Οι μέρες πυρασφάλειας για μένα έχουν περάσει ανεπιστρεπτί (ακούτε ψάριαααα;). Φωτιά το βράδυ... Χμμμ... Με ελαφρύ αεράκι... Λέτε να ήταν ατύχημα;! Δεν μπορεί, ατύχημα θα ήταν!
Σημείωση: την επόμενη μέρα, στο σπίτι μου πλέον, διάβασα στο ιντερνιέτι κάτι για 16 φωτιές στην Μεσσηνία. Μάλλον ατύχημα μωρέ... Και ανησυχούσαμε ότι κυκλοφορούν εμπρηστές ανάμεσά μας...

Lust moments:

Πρωί Τετάρτης. Περιμένω το ΚΤΕΛ. Στιγμές αποχωρισμού και βουβού πόνου (λέμε τώρα). Πρωτίστως όμως, στιγμές ανακεφαλαίωσης και απολογισμού. Φτάνει το λεωφορείο μου. Παίρνω τις σκέψεις μου μαζί μου. Λες ο φίλος μου να βρει άλλο αντίπαλο στο τάβλι, αντάξιό μου; Δεν θα το μάθω ποτέ με σιγουριά... There he goes, one of God's own prototypes...

Nafplio Greece, Ναύπλιο: what a great place to visit !

Είναι μια απ' τις πιο γραφικές πόλεις της χώρας, και υπήρξε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους στα χρόνια 1828-1833.

Το Ναύπλιο ή Ανάπλι είναι πόλη της Πελοποννήσου, πρωτεύουσα του Νομού Αργολίδας και απέχει 145χλμ από την Αθήνα.
Σύμφωνα με τη μυθολογία στην τοποθεσία της σημερινής πόλης ίδρυσε ο Ναύπλιος τη Ναυπλία η οποία οχυρώθηκε με κυκλώπεια τείχη. Αρχαιολογικά ευρήματα αποδεικνύουν την ύπαρξη της πόλης από τα μυκηναϊκά κιόλας χρόνια.
Είναι γνωστό για το Μπούρτζι, μικρό φρούριο χτισμένο σε νησίδα μέσα στο λιμάνι, για το Παλαμήδι, ενετικό φρούριο που δεσπόζει στην πόλη, καθώς και ως τόπος δολοφονίας του Ιωάννη Καποδίστρια.


Come & visit us :P
Πηγή

Rafting στον Λούσιο

από την εξωτερική μας συνεργάτιδα Kate.

Την περασμένη εβδομάδα αποφασίσαμε με την παρέα μου να πάμε μια εκδρομούλα… Συγκεκριμένα για rafting στον ποταμό Λούσιο στην Πελοπόννησο!
Ο Λούσιος είναι ένα από τα εντυπωσιακότερα και περιπετειώδη ποτάμια στην Ελλάδα! Μέσα σε στενό φαράγγι με πυκνή βλάστηση. Ευτυχώς η φωτιά δεν έκαψε το πράσινο του φαραγγιού! Ορμητικά νερά, πέτρινα γεφύρια, σμιλευμένοι βράχοι από το νερό. …Και το σημαντικότερο τα εντυπωσιακά του περάσματα!! Έχει ποικιλία στην μορφή σε όλο το μήκος του επίσης ποικίλει ανάλογα με την εποχή που θα πάει κανείς… Επιπλέον συναντάς διάφορα εντυπωσιακά πουλιά όπως αετούς, γεράκια, ερωδιούς!

Έτσι λοιπόν πρωί Σαββάτου ξεκινήσαμε για τον Λούσιο! Σε δύο μόλις ώρες από την Αθήνα φτάσαμε στην Καρύταινα! Αφήσαμε τα πράγματά μας στα δωμάτια όπου θα μέναμε και σε πέντε λεπτάκια περίπου είχαμε φτάσει στην βάση στον Λούσιο. Στην βάση – κάτι σαν κατάλυμα- φορέσαμε τις στολές μας! Πωωω έπεσε ΤΟ γέλιο! Προσπαθούσαμε να τις βάλουμε πάνω από το μαγιό μας αλλά ήταν τόσο στενές –έτσι πρέπει να είναι επειδή από το νερό ξεχειλώνουν- που τις τραβούσαμε! Πήραμε τα κράνη μας και φορτώσαμε στο τζιπάκι την βάρκα! Το τζιπ ήταν όλα τα λεφτά χα χαα!! Ένα αρχαίο Land Rover αλλά σκυλί! Φορτώσαμε και τους εαυτούς μας και κατεβήκαμε στο ποτάμι.

Ρίξαμε την βάρκα στο ποτάμι. Βουτήξαμε και εμείς για να της δώσουμε το τελευταίο φούσκωμα! Με το που πατάμε στο ποτάμι νοιώσαμε να το μούδιασμα από το παγωμένο νερό! Μετά μπήκαμε στην βάρκα και αφού μας εξήγησε ο οδηγός κάποια βασικά πράγματα σχετικά με το rafting ξεκινήσαμε!! Ω ναι!! Το ποτάμι είχε ορμή παρόλο που δεν ήταν πολύ το νερό όπως τον χειμώνα! Για αυτόν ακριβώς τον λόγο –χαμηλή στάθμη νερού- μας δόθηκε η ευκαιρία να κάνουμε παιχνίδια «εκ του ασφαλούς» -σχετικό αυτό- μια και ήμασταν αρχάριοι. Αρχίσαμε να κυλάμε στο νερό! Να μας παίρνει το ρεύμα, να τρώμε κλαδιά στην μάπα –είπαμε είναι στενό φαράγγι με πυκνή βλάστηση-. Πολύ φάση είχαν οι καταρράχτες! Ορμητικοί, με βράχια στα οποία πολύ εύκολα μπορούσες να σφηνώσεις! Πράγμα το οποίο πάθαμε! Χα χααα! Με ελαφρά πηδηματάκια και κουπί όλο μπροστά ξεκολλήσαμε!! Σε ένα άλλο ανάλογο πέρασμα είχε ένα πολύ ψηλό βράχο πάνω από την στάθμη του νερού - σε κανονικές συνθήκες καλύπτεται από το ποτάμι – έτσι σκαρφαλώσαμε στο βράχο και βγήκαμε από την άλλη! Μεταφέραμε και την βάρκα φυσικά! Αργότερα κολλήσαμε και σε άλλο πέρασμα.. εκεί έγινε το έλα να δεις!! Ήταν πολύ ορμητικό το νερό και μπήκε στην βάρκα! Μισοβούλιαξε και πέσαμε στο ποτάμι!! Να ακούς φωνές απεγνωσμένες που χάνονταν στο μήκος του ποταμού χα χαχααα!! Ο καθένας βρήκε να γαντζωθεί από κάποιο σημείο και μας μάζεψε ο οδηγός με την βάρκα! Ξανά έτοιμοι για την συνέχιση της περιπέτειας!

Παρακάτω ο Λούσιος μπαίνει στον Αλφειό στον οποίο κάναμε μια πιο ήρεμη διαδρομή – είπαμε ο Λούσιος είναι από τους ατακτούλιδες ποταμούς-. Είδαμε και έναν όμορφο Ερωδιό! Σε ένα σημείο του Αλφειού μοιάζει με μικρή παραλία, εκεί σταματήσαμε για να κάνουμε μπάνιο!! Π-α-γ-ω-μ-έ-ν-ο το νερό!!! Κάποιοι από την παρέα πήδηξαν από βράχο στο νερό και έφαγαν με την μία την ψυχρολουσία! Μετά όμως το συνήθιζες –ας είναι καλά η ισοθερμική στολή-! Πέρασαν χωρίς να το καταλάβουμε τρεις ώρες και ολοκληρώσαμε την κατάβαση! Σνιφ! Κι άλλο κι άλλο!!! Νοιώθαμε μία ευχαρίστηση… Για να συνεχίσουμε λίγο ακόμα την περιπέτεια κάναμε βόλτα στο δάσος δίπλα στον ποταμό! Πολύ όμορφη διαδρομή! Πυκνή βλάστηση, ποταμάκια και λιμνούλες ανάμεσα στα δέντρα. Βρήκαμε και έναν καταρράχτη στον οποίο λουστίκαμε!! Δροσερό, καθαρό νερό! Όμορφη αίσθηση!

Θα σε ξαναεπισκεφτούμε Λούσιε!!! Ε… να έχει και περισσότερο νερό!! Άντε και στο Grand Canyon!! :-)

Τυνησία - Εντυπώσεις [ Εμπειριών Συλλέκτης ]

Τον Αύγουστο που μας πέρασε, βρέθηκα στην Βόρεια Αφρική και την Τυνησία. Ότι εικόνες περνούσαν μπροστά από τα μάτια μου, τις έβλεπα ως φωτογραφίες σε κάποιο άρθρο - αφιέρωμα για την χωρά.

Ο κόσμος μου έκανε φοβερή εντύπωση κυρίως στα μη τουριστικά μέρη όπου ο δυτικός πολιτισμός δεν έχει ακόμη υιοθετηθεί σε όλες του τις εκφάνσεις. Όσο πιο νότια πας -προς Σαχάρα μεριά- τόσο πιο απλοί και ταυτόχρονα συντηρητικοί είναι οι άνθρωποι. Είναι όμως επίσης θερμοί και πολύ φιλόξενοι. Κάποια στιγμή, αντί της "παραδοσιακής" βεδουίνικης βραδιάς -τουριστικές μπούρδες- επέλεξα να περπατήσω στην πόλη και να μιλήσω με τους ανθρώπους οι όποιοι παρεμπιπτόντως είναι όλοι έξω στα πεζούλια και στα παγκάκια μέχρι αργά τη νύχτα. Γνωριστήκαμε με έναν τύπο που ήταν σχετικά μικρός σε ηλικία άλλα φαινόταν αρκετά ταλαιπωρημένος. Η οικογένεια του αποτελούνταν από οχτώ άτομα, δούλευε σε τουριστικό μαγαζί και ήξερε εφτά γλώσσες. Το εκπαιδευτικό σύστημα στην Τυνησία είναι πολύ μπροστά (είναι ίδιο με αυτό που εφαρμόζεται στον Καναδά). Άφησε το μαγαζί σε κάποιον φίλο και προσφέρθηκε να μας ξεναγήσει στην πόλη χωρίς να φαίνεται ότι επιδίωκε χρήματα κτλ. Έκανε την καλύτερη ξενάγηση που θα μπορούσε να γίνει!

Σε γενικές γραμμές, μ' άρεσε ο κόσμος, μ' άρεσε να βλέπω πρόσωπα και καταστάσεις καθημερινότητας από τους ντόπιους και είχα αρκετό χρόνο ελεύθερο -αν και οργανωμένη η εκδρομή- για να δω την Τυνησία όπως είχα αρχικά στο μυαλό μου.

Ελπίζω να σας άρεσαν οι φωτογραφίες ;-)

Big in Ανεμόμυλος: Τα νεότερα από το νότιο μέτωπο.

Once in Μεσσηνία, always in Μεσσηνία. Πιθανότατα να μου το είχαν γραμμένο τ' άστρα (αν και δεν πιστεύω σ' αυτά). Το να πατήσω στα "άγια χώματα" για δεύτερη φορά σε διάστημα μόλις λίγων εβδομάδων δεν είναι και μικρό πράγμα...

Το ταξίδι ξεκίνησε από τον Χολαργό, από την στιγμή που τελείωσα την δουλειά μου. Το concept είχε ως εξής: θα πήγαινα για το Σαββατοκύριακο να βρω τους δικούς μου στο camping ("κέεμ-π" θα με διόρθωνε ο αυστραλός θείος μου -θα σας πω γι' αυτόν μετά- αν διάβαζε αυτές τις γραμμές). Είχαν ξεκινήσει τις διακοπές τους πριν καμιά βδομάδα αλλά οι επαγγελματικές μου (πλέον) υποχρεώσεις με ήθελαν Αθήνα. Τελικά όπως αποδείχθηκε τα περί camp ήταν άκυρα γιατί ο θείος προσφέρθηκε να μας φιλοξενήσει στο σπίτι του. No problem.

Anyway, Παρασκευή 14:45 ήμουν ελεύθερος και έτοιμος για ταξίδι (τα πάντα έτοιμα μέσα στην τσάντα της δουλειάς). Είχα φροντίσει και είχα ενημερωθεί και από ένα συνάδελφο για το από ποιό σταθμό του μετρό με συνέφερε να πάρω ταξί για τα ΚΤΕΛ, και μου είχε πει Μεταξουργείο. No problem και πάλι.

Ο ταξιτζής είχε καύλες. Τρελές καύλες! Με το που μπήκα στο ταξί άρχισε να μου υποδεικνύει τι βυζάρες είχε η μία και τι μουνάρα ήταν η άλλη για κάθε κοπέλα που προσπερνούσαμε με το ταξί. Φυσικά δεν παρέλειψε να μου πει και την άποψή του για όσους του κορνάρουν στα φανάρια: "Είναι μαλάκες". Δεν τον είχα ρωτήσει. Αλλά δεν παραπονέθηκα κιόλας, ούτε του είπα την δικαιολογία που πέρασε στιγμιαία από το μυαλό μου ότι θρηνούσα απώλεια στο σόι και ότι δεν μπορούσα να ακούω τέτοια πράγματα εκείνη την ώρα, γιατί ο εν λόγω νεαρός φαινόταν σαν χούλιγκαν και πρώην τοξικομανής (και γαμώ τις περιπτώσεις δηλαδή) (όχι ότι έχω κάτι ενάντια στα απεξαρτημένα άτομα (ή ακόμα και στα εξαρτημένα) - δίνουν σκληρό αγώνα) όμως κάτι μου έλεγε πως το καλύτερο ήταν να το βουλώσω. Περιττό να πω ότι τα 15 λεπτά μου φάνηκαν σαν ώρα. Τελικά ή το επάγγελμα του ταξιτζή ελκύει πολλούς "ψυχάκηδες" ή πρέπει να το εντάξουν επειγόντως στα βαρέα και ανθυγιεινά γιατί καταστρέφει ανθρώπους.

Από τα ΚΤΕΛ το παράπονο ήταν άλλο: 14,2 ευρώ το φοιτητικό εισιτήριο για να πάω από Αθήνα Καλαμάτα; Και το κανονικό γύρω στα 17 ευρώ απ’ ότι πληροφορήθηκα; Συγνώμη προς το υπουργείο μεταφορών αλλά κατ’ εμέ αυτή η τιμή θα δικαιολογείτο μόνο αν κατά την διάρκεια του ταξιδιού μου έπαιρνε πίπα μια ιδιαίτερα ελκυστική υπάλληλος. Hell, θα έβαζα και ένα 20% πάνω γι’ αυτό. (quiz: από πού το πήρα αυτό;) Όμως μετά λύπης μου διαπίστωσα πως η υπάλληλος ήταν απλά ένα δημιούργημα της φαντασίας μου για να χρυσώσω το χάπι… Ενώ η τιμή του εισιτηρίου ήταν πέρα για πέρα αληθινή.

Τουλάχιστον το ταξίδι με το ΚΤΕΛ ήταν καλό. Ο οδηγός ήταν προσεκτικός αλλά όχι κοιμήσης, ο χώρος κλιματιζόμενος και οι συνεπιβάτες σε γενικές γραμμές ήσυχοι. Μπορώ να πω ότι με εξαίρεση το μούδιασμα στα πόδια μου η εμπειρία ήταν αρκετά καλή, σε σημείο που να αδιαφορώ παντελώς για το χρόνο αφίξεως. Καλά, έβαλε και το χεράκι της η αγαπητή Heather η οποία με έστελνε κάθε λίγο και λιγάκι στα ουράνια. (Γιατί πήγε το μυαλό σας στο πονηρό βρε πρωτόζωα;) Με την υπέροχη φωνή της με έστελνε στα ουράνια!

Το πιο tricky part ήταν η άφιξη. Ήξερα ότι έπρεπε να κατέβω στο Αριοχώρι αλλά δεν ήξερα που στο καλό ήταν αυτό. Όντας υποψιασμένος για τα χειρότερα, με το που μπήκα στο νομό Μεσσηνίας άρχισα να ελέγχω πινακίδες για ονόματα χωριών (δύσκολο στο σκοτάδι). Προς μεγάλη μου απογοήτευση (αλλά όχι και έκπληξη) τα χειρότερα ήρθαν: ο οδηγός δεν ειδοποιούσε για το όνομα της κάθε στάσης αλλά και οι ίδιες οι στάσεις δεν φέρανε κάποιου είδους διακριτικό (όπως «Στάση: όνομα χωριού») το οποίο να υποδηλώνει που στο καλό κατεβαίνεις. Ομολογώ ότι είχα αρχίσει να ανησυχώ κιόλας ότι θα έχανα ή ότι ήδη είχα χάσει τη στάση, όταν χτύπησε το κινητό μου. Οι οδηγίες από το άλλο άκρο σαφείς: να πω άμεσα στον οδηγό να με κατεβάσει στο Αριοχώρι (κάτι που σκεφτόμουν να έκανα και εγώ, αλλά θα το έκανα όταν θα ήταν πλέον αργά). Έτσι και έκανα. Με το που ανέφερα τη λέξη Αριοχώρι ο οδηγός φρέναρε, σταμάτησε και μου είπε: «Εδώ κατεβαίνεις». Σε απόσταση ούτε 20 μέτρων περίμεναν ο πατέρας μου και ο θείος μου με το αμάξι. WTF? Ο απόλυτος συγχρονισμός! Α-πί-στευ-το! Σε λίγη ώρα ήμασταν στον «Ανεμόμυλο».

Η άλλη μέρα ξεκίνησε στην μονοκατοικία του θείου με ένα καλό πρωινό. Ομολογώ ότι ποτέ δεν είχα καταλάβει την μανία των Αμερικανών (στις ταινίες) να βάζουν φέτες ψωμί σε εκείνη την τοστιέρα που στο τέλος τις εκτινάσσει (ελαφρώς) όταν είναι έτοιμες. Το κατάλαβα εκείνο το πρωί (τελικά το ψωμί τοστ πρέπει να είναι toast αλλιώς δεν λέει). Ανάγει την υπόθεση «πρωινό βούτυρο και μαρμελάδα» σε άλλο επίπεδο.

Άλλα ενδιαφέροντα της ίδιας μέρας ήταν η ο μεγαλοπρεπής μεσημεριανός οικογενειακός καυγάς που ακολούθησε με αφορμή τον εγκλωβισμό και παρ’ ολίγο πνιγμό μιας μύγας στο μισογεμάτο με μπύρα ποτήρι της μητέρας μου. Ο καυγάς επεκτάθηκε και σε άλλα θέματα και τα ιδιαίτερα πικρόχολα σχόλια που εκτοξεύθηκαν εκατέρωθεν μου υπενθύμισαν πόσο εύκολα μπορούμε να βρεθούμε σε ημιάγρια κατάσταση όταν δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να κρύψουμε τον χειρότερο εαυτό μας. Γι’ αυτό λένε ότι αν είσαι θυμωμένος μέτρα μέχρι το 10 και μετά μίλα. Αν είσαι ακόμα θυμωμένος, μέτρα μέχρι το 100. Είναι σοφή κουβέντα. Μπορεί να σε σώσει από πράγματα που δεν μπορείς να πιστέψεις και ο ίδιος ότι θα έλεγες ποτέ.

Η ένταση έπεσε κάπως κατά την διάρκεια της βαρκάδας στο ποτάμι με την χειροποίητη βάρκα του θείου μου. Το highlight ήταν όταν έσβησε η μηχανή (το ψιλοπεριμέναμε) και αναγκάστηκα να κάνω κουπί με ένα καλάμι (αν δεν είχαμε προνοήσει να το πάρουμε θα έπεφτε πολύ γέλιο). Δυστυχώς η μητέρα μου που είχε μείνει στην όχθη ανησύχησε πολύ για να σκεφτεί να απαθανατίσει τη στιγμή με τη φωτογραφική μηχανή. Γαμώτο…

Η άλλη μέρα σημαδεύτηκε από δυο σημαντικά γεγονότα: μακαρονάδα στο Πήδημα (κάτι που δεν είχα την ευκαιρία να κάνω πριν 2 βδομάδες) και διάλεξη του θείου. Όχι, αυτή την φορά η διάλεξη δεν είχε θέμα τον Χίτλερ (που ο θείος θα τον χαρακτήριζε φιλαράκι – αν ζούσε) ούτε τα περί Δωδεκαθεϊσμού και αντιχριστιανοεβραϊσμού τα οποία ενθέρμως ασπάζεται, ούτε τα περί ανωτερότητας των Άγγλων και της βασίλισσάς τους και το γεγονός ότι κανένας Αυστραλός πολίτης δεν θα ήταν ποτέ άξιος για να γίνει βασιλιάς/βασίλισσα της Αυστραλίας.

Η διάλεξη αυτή τη φορά ήταν για το γεγονός ότι στα μαθητικά του χρόνια είχε κάνει ένα χρονοβόρο πείραμα το οποίο περιελάμβανε εκτροφή μυγών, μελέτη για το σε πόση ώρα-μέρες θα πνίγονταν υγιείς-νέες μύγες εγκλωβισμένες σε ένα ποτήρι με νερό καθώς και τρόπους για την μετέπειτα επαναφορά τους στη ζωή. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, πέτυχε επαναφορά στη ζωή για μύγες μέχρι και 48 ώρες νεκρές (?!). Όμως τον τρόπο δεν ήταν πρόθυμος να τον αποκαλύψει… Όπως λέει, τον ξέρει μόνο ο ίδιος και η γυναίκα του. Δεν τον είχε αποκαλύψει ούτε στον δάσκαλό του τα χρόνια εκείνα με τον φόβο μην του κλέψει κάποιος την ιδέα και πλουτίσει στις πλάτες του. Ναι, αυτός είναι ο αυστραλός θείος μου!

Τα ταξίδι της επιστροφής ήταν μάλλον πιο δυσάρεστο αφενός γιατί γυρνούσα στο καμίνι που ακούει στο όνομα Αθήνα, αφετέρου γιατί η κίνηση όσο πλησιάζαμε στον προορισμό μας γινόταν όλο και πιο ανυπόφορη. Γαμώ τα Ι.Χ. σας μέσα… Καλά να πάθετε ρε, θέλετε από ένα αμάξι ο καθένας; Φάτε και την κίνηση στην μάπα για να μάθετε! Εμείς οι υπόλοιποι όμως τι φταίμε;
Καλά-καλά δεν γύρισα και συγχίστηκα… Τέλος πάντως, πρέπει ωστόσο να ομολογήσω ότι αν και δεν πέρασα άσχημα αυτές τις δυο μέρες μου έλειψε η ρουτίνα της ζωής μου στην Αθήνα… Με όλα τα άσχημά της.

Κυριακή, ώρα 23:30. My journey was over.

Big In Λάμπαινα

Όταν ένας καλός φίλος προσφέρεται να σε φιλοξενήσει για το Σαββατοκύριακο στο πατρικό του στο χωριό, δεν χάνεις την ευκαιρία! Και δεδομένου ότι είναι γνωστό ότι «πιο καλή η μοναξιά», αξίζει να το αναφέρω: “Καλοσύνη του”. Δεθείτε παιδιά, προορισμός Λάμπαινα! (Ή αλλιώς το μικρό χωριουδάκι κάπου κοντά στην Βαλύρα, κάπου μέσα στην Μεσσηνία, κάπου μέσα στο σύμπαν.)

Οι δυο αυτές μέρες αποδείχθηκαν ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες (τρεις μέρες βασικά με την Παρασκευή μέσα). Και πέρα από το γεγονός ότι το παιδί ψιλοφρίκαρε στο road trip με τις μουσικές μου επιλογές, εν τέλει άντεξε και έτσι φτάσαμε καλά (αυτό είναι που έχει σημασία) μέχρι το χωριό του.

Κατά την άφιξη στο χωριό μια από τις πρώτες στάνταρτ στάσεις ήταν φυσικά η εκκλησία του χωριού (η κεντρική δηλαδή γιατί συνολικά θα είχε γύρω στις 5...)
Λαογραφικού ενδιαφέροντος για μένα περισσότερο, παρά θρησκευτικού, η εν λόγω εκκλησία είχε μια εικόνα από (μάλλον ατόφιο) ασήμι του 1903 η οποία απεικόνιζε τον Αϊ Γιώργη τον _________ (επιλέξτε). Ρώτησα τον φίλο μου για την ιδιότητα (το επίθετο) του αγίου αλλά δεν ήξερε ούτε εκείνος. Οπότε εγώ επέλεξα για τις ανάγκες του κειμένου να τον μεταφέρω (σύμφωνα με την «πόζα» του) ως "αναβάτη" ή “καβαλάρη” ή “τζόκεϊ”. Όσοι πιστοί ή ιερόσυλοι προσέλθετε...

Το Σάββατο σε ανύποπτο χρόνο και ενώ ήμασταν με το αμάξι του φίλου στην εξοχή για βόλτα ένιωσα μια περίεργη μυρωδιά. Στην αρχή δεν εντόπισα από που ήταν αλλά μερικά μέτρα παρακάτω στον δρόμο είδα την πινακίδα: "Σφαγεία Μεσσηνίας" (ή κάτι τέτοιο). Δεν μπορώ να πω ότι φρίκαρα, αλλά σίγουρα δεν μου κάθησε και καλά... Είχαμε μόλις τελειώσει και το μεσημεριανό μας το οποίο ήταν πλούσιο σε κρέας, οι προϋποθέσεις υπήρχαν και οι συνειρμοί δημιουργήθηκαν. "Η βιομηχανία του θανάτου έχει την δική της μυρωδιά" σκέφτηκα αλλά δεν το είπα κιόλας γιατί τι όρεξη θα είχε κι ο φίλος μου να ακούει τις δικές μου μακάβριες μαλακίες; (Αλλά το ότι άκουσε άλλα, τα άκουσε!!)

Αργότερα την ίδια μέρα όταν ήταν ο δρόμος μας έξω από τα σφαγεία αυτή η μυρωδιά ξαναεμφανίστηκε... Πήρα μια λίγο πιο βαθιά ανάσα σαν να ήθελα να την συγκρατήσω για λίγο, να την επεξεργαστώ στο μυαλό μου και να ευχηθώ να μην την ξαναμυρίσω ποτέ. Ωστόσο, μετά από δυο περίπου χιλιόμετρα η μυρωδιά επέστρεψε. Κοίταξα τριγύρω μήπως υπήρχε κάποιο απομακρυσμένο κομμάτι του σφαγείου, όμως υπήρχαν μόνο χωράφια. Τελικά μήπως η μυρωδιά δεν ήταν τίποτε παρά κάποιο είδος λιπάσματος; Αυτή ήταν η τελική εντύπωση που μου δόθηκε και για κάποιο λόγο ένιωσα πιο ήσυχος...

Αργότερα το βράδυ (και απαλλαγμένος από αρνητικές σκέψεις) "χτύπησα" 5 σουβλάκια τα οποία σε συνδυασμό με όλο το άλλο φαγητό (το οποίο όμως είχε έρθει νωρίτερα με αποτέλεσμα τα σουβλάκια να μείνουν μόνα τους για το τέλος) με άφησαν με μια ιδιαίτερα δυσάρεστη βαρυστομαχιά μέχρι το μεσημέρι της άλλης μέρας. "Η εκδίκηση του κρέατος" σκέφτηκα... Τελικά αν το μειώσω λιγάκι ίσως να κάνει γενικά καλό σε όλους... Και σε μένα και στα ζώα. (Εκτός βέβαια από τους κτηνοτρόφους και τους κρεοπώλες αλλά ψιλό-στ’ @ρχίδι@ μου, υπάρχουν αρκετοί ακόμη κρεατοφάγοι για να καλύψουν την θέση μου...). Άσχετο, ο φίλος μου λέει ότι (σύμφωνα με το βιβλίο ψυχιατρικής του) πάσχω από «ιδεοφυγή». Λέτε να έχει δίκιο;

Άλλες στιγμές των διακοπών που χαράχτηκαν στο μυαλό μου ήταν αυτές στο γνωστό κάστρο-μπαρ του συνοικισμού Βέργα, όπου η θέα-πιάτο ολόκληρου του Μεσσηνιακού κόλπου μας έριξε σε εικαστικές αναζητήσεις (του στυλ πόσο θα ταίριαζε ένα ιστιοπλοϊκό σε αυτή την εικόνα (από τον φίλο μου) και κατά πόσο πιο σουρεαλιστικό θα ήταν να αναδυόταν ένας γίγαντας κάτω από το ιστιοπλοϊκό όπως στην ταινία ”Time Bandits” ο οποίος να το σήκωνε στο κεφάλι του και να το πήγαινε βόλτα στα ενδότερα της Μεσσηνίας (από εμένα)). Η αν δημιουργείτο ένα μεγάλο τσουνάμι (είναι ευκολότερο από το «παλιρροϊκό κύμα», μην αναρωτιέστε γιατί επικράτησε) στον κόλπο, κατά πόσον θα βλέπαμε την πανέμορφα φωτισμένη Καλαμάτα να βυθίζεται σταδιακά στο σκοτάδι... Σε αυτά φυσικά βοήθησε και η μπυρίτσα η οποία (ειδικά εμένα) με οδήγησε και σε φιλοσοφικά μονοπάτια του στυλ: «Γι’ αυτό πολέμησαν οι αγωνιστές του 1821; Για να είμαστε ελεύθεροι να πίνουμε την μπύρα μας πίσω από τείχη;». Η μπύρα με μένα ποτέ δεν είναι απλή υπόθεση...

Η κορωνίδα των συζητήσεων μας όμως δεν ήταν τόσο φιλοσοφικού όσο «τεχνολογικού» περιεχομένου και συγκεκριμένα σχετικά με το κατά πόσον η Sony έκανε μαλακία-(ες) με το να δημιουργήσει τον επεξεργαστή Cell για την κονσόλα της (το PS3). Ούτε εγώ ούτε ο φίλος μου είμαστε fans των κονσόλων, όμως η συζήτηση έπιασε γρήγορα φωτιά. Έπεσε “θάψιμο”, και παράλληλα “ξεθάφτηκαν” επιχειρήματα, παραδείγματα και αντιπαραδείγματα από διαφόρους τομείς της ζωής σε μια οδύσσεια να ανακαλύψουμε την λογική πίσω από την τόσο παράλογη κίνηση της εν λόγω εταιρείας. Μπορώ να πω με ασφάλεια ότι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε ήταν ότι τέτοιες μαλακίες σπάνια γίνονται από σοβαρές εταιρείες. Σε τι καιρούς ζούμε, τι καιρούς...

Με τα παραπάνω ολοκληρώνεται το (αρκούντως εγκεφαλικό) οδοιπορικό μου στην Μεσσηνία. Όμως δεν ήταν όλα εγκεφαλικά, αν θέλετε και μια δυο πιο πρακτικές πληροφορίες ιδού:

Οδικές Πληροφορίες: Αν είστε έξω από το Πήδημα και ζητήσετε οδικές πληροφορίες μπορεί να πέσετε στον ίδιο τύπο που πέσαμε εμείς, ο οποίος το μόνο που είχε να μας συμβουλεύσει ήταν: «Τσιγάρο. ΤΣΙΓΑΡΟ!». Ευχαριστήστε και ξεκουμπιστείτε χωρίς πολλά-πολλά!
Θάλασσα (στον κόλπο): Καθαρή και δροσερή.
Παραλία (στον κόλπο ανατολικά): Με πέτρες, όχι ιδιαίτερα κοσμοπολίτικη. Ξαπλώστρες και ομπρέλες δωρεάν για όλους. Αυτό είναι πολιτισμός.
Ρυθμοί: Χαλαροί. Δύσκολα βρίσκεις ταβέρνα ανοιχτή τα μεσημέρια (κοντά στο χωριό).
Τοπικές σπεσιαλιτέ: Σφέλα και παστή γουρουνοπούλα. Νοστιμότατα και τα δυο.
Απαραίτητα “gadget”: Καλή παρέα και καλή καρδιά. Απλά!

Αυτά από μένα! Περισσότερα επί άλλων θεμάτων όταν ξαναβρώ χρόνο!