Flowering Blight - The Perfect Pair

Αυτό το σιντάκι μόνο τυχαία δεν έπεσε στα χέρια μου. Ποιοί είναι οι Flowering Blight; Και ποιός είναι ο Mr. Blight συγκεκριμένα; Αυτό το ξέρουν μόνο όσοι ξέρουν την πραγματική ταυτότητα του "Hermes Pan". Και ποιοί ξέρουν την πραγματική ταυτότητα του "Hermes Pan";

Η απάντηση είναι: τα σωστά άτομα. Τα άτομα στα οποία απευθύνεται κυρίως αυτό το σιντάκι. Τα άτομα τα οποία διαπίστωσαν ότι με την αποχώρηση του εν λόγω κυρίου από τους Ministry, χάθηκε η dark/ambient/industrial χροιά τους, οι μαστουρωτικές τους (σε μερικούς δίσκους) ατμόσφαιρες. Όχι οτι τα πράγματα εξελίχθηκαν άσχημα για τους Ministry, όμως σίγουρα όλοι οι φίλοι της μπάντας αναρωτιώμαστε πώς θα ήταν ο ήχος τους αν ο συγκεκριμένος κύριος δεν είχε αποχωρήσει το 2003... Λιγότερο metal, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Το "The Perfect Pair" για να είμαι ειλικρινής, στην αρχή το αγόρασα για να υποστηρίξω την Ιδέα. Δεν είχα μεγάλες προσδοκίες. Άλλωστε από το 2003, δεν φάνηκε κάποια κίνηση για solo δίσκο του Paul, και η συνεργασία του με τους U.S.S.A. ήταν μάλλον αδιάφορη.
Οπότε αποφάσισα να ενθαρύνω αγοράζοντας. Άλλωστε η εταιρεία "No, So Yes" μοιάζει πιο πολύ με οικογενειακή επιχείρηση παρά με δισκογραφική. Οπότε money well spent!

Άξιζε η αγορά; Αρχίζω να πιστεύω πως ναι, και μάλιστα με το παραπάνω! Δεν είναι δίσκος της "μιας φοράς" ούτε δίσκος με χιτάκια. Είναι δίσκος που έρχεται να καλύψει τις ανάγκες για ένα πολύ συγκεκριμένο ήχο, και θέλει κάμποσες ακροάσεις μέχρι να σου αποκαλυφθεί.

Ποιός είναι αυτός ο ήχος;
Layered με samples να δίνουν ρυθμό, ρυθμοί αργοί και βασανιστικά "επίμονοι", σκοτεινή ατμόσφαιρα (κάτι σαν ambient-goth) , και (ηθελημένα) παράφωνα φωνητικά όπου χρειάζεται. Ή όπως σωστά τον περιγράφει και ο ίδιος:
"How do you like it? Slow, heavy, dark, & layered with distortion and moments of discord? Hmm, yeah-- me too. This is Flowering Blight."

Προσωπικά εγκρίνω, και αναμένω MOAR! (και κάτι πιο metal δεν θα με χάλαγε πάντως!) Α! Btw, το ντουέτο στο "Even This Day" γαμάει!

Ορίστε και μερικά links:
Flowering Blight Official
Flowering Blight MySpace

Warrel Dane - Praises To The War Machine

Πρώτο solo album για τον Warrel Dane των Nevermore… Από που να αρχίσουμε;

Ας αρχίσουμε από το cover του δίσκου που μου γεννά συνειρμούς: (Η προσπάθεια να βρούμε την χαμένη μας αθωότητα. Η τραγική διαπίστωση οτι δεν ήμασταν ποτέ αθώοι, όλα ήταν μια ψευδαίσθηση. Η αποδοχή του επερχόμενου τέλους; ) Απλά υπέροχο. Ο Dane δεν έχει κρύψει μέσω των Nevermore τις γλυκόπικρες σκέψεις του για το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας και στο solo album του δεν κάνει εξαιρέσεις. Αυτή η γλυκόπικρη αίσθηση γίνεται φανερή από το cover κιόλας, αλλά δεν περιορίζεται εκεί. Βρίσκεται διάχυτη στους στίχους και στην ατμόσφαιρα του album.

Πρώτη εντύπωση απο την ακρόαση του album: ο Warrel δεν μπορεί να ξεφορτωθεί εύκολα την Nevermore-ίλα που κουβαλά. Την μεταφέρει αν όχι αυτούσια (πως θα μπορούσε άλλωστε χωρίς το ταλέντο και τη συνθετική δεινότητα των υπόλοιπων μελών της μπάντας), τουλάχιστον σε τέτοιο βαθμό που το «Praises To The War Machine» ακούγεται σχεδόν σαν κυκλοφορία των Nevermore.

Διαφορές βέβαια με το στυλ των Nevermore υπάρχουν. Ούτε τα drums ούτε οι κιθάρες έχουν τόσο κυρίαρχο ρόλο στην μουσική. Τα σολο είναι λιγότερο επιτηδευμένα / στηρίζονται στο συναίσθημα. Επίσης οι φόρμες των κομματιών είναι σαφώς απλούστερες (αν και ακόμα θα τα χαρακτήριζα progressive). Η παρουσία που ξεχωρίζει είναι σαφώς αυτή του Dane ο οποίος πειραματίζεται με την φωνή του και ειδικά στα πιο μαλακά κομμάτια ξεδιπλώνει μια πλευρά του που δεν έχουμε ξανακούσει. Επίσης οι στίχοι του είναι πολύ πιο προσωπικοί. Ίσως είναι οι πιο προσωπικοί που έχει γράψει απο την εποχή του Dreaming Neon Black αλλά και πολύ πιο διαφορετικοί. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το “This Old Man” και το “Brother”. Το τελευταίο άρεσε ακόμα και στην αδελφή μου (μεγάλη υπόθεση).

Ιδιαίτερη μνεία χρειάζεται για τον εκ νέου “βιασμό” κομματιού του Paul Simon στο “Patterns” και η πωρωτική διασκευή του “Lucretia My Reflection” των The Sisters Of Mercy! Highlights του album και τα δυο! Προσέξτε επίσης το “Let You Down”, το οποίο σίγουρα είναι ό,τι πιο “εμπορικό” έχει κυκλοφορήσει από μέλος των Nevermore μέχρι σήμερα (ναι, συνυπολογίζω το Dead Heart In A Dead World).

Για να κλείσω, πιστεύω οτι το πρώτο solo album του Dane στέκεται επάξια δίπλα σε ότι άλλο έχει δημιουργήσει. Προσωπικά προτιμώ τα πιο δυνατά κομμάτια του album με αγαπημένο το “The Day The Rats Went To War”. Να κάνω τώρα και τον δικηγόρο του διαβόλου; Ας τον κάνω. Κάποιος θα μπορούσε να εκφράσει την ένσταση ότι με το να κάνει τον δίσκο του να ακούγεται σαν Nevermore, ο Dane έχασε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να πειραματιστεί με άλλα είδη μουσικής και να ξεδιπλώσει ακόμα περισσότερο το αμφισβητούμενο (από μερικούς-λίγους) ταλέντο του. Απάντηση (ποιά ήταν η ερώτηση;) : Στα @ρχίδι@ μας, ο κόσμος που στήριξε τους Nevermore μέχρι σήμερα έχει αγαπήσει αυτόν τον ήχο. Όταν οι οπαδοί σου δεν είναι και τόσοι πολλοί δεν προσπαθείς να τους αποξενώσεις. Αυτό είναι ενα album με κύριο target audience τους φίλους των Nevermore. Όμως δεν αποκλείεται να αρέσει και σε άλλους! Ακούστε και αποφασίστε! Καλή ακρόαση!

Σωκράτης Μάλαμας - Δρόμοι

Ο δίσκος είναι σχεδόν τεράστιος. Άξια συνέχεια της καριέρας αυτού του σπουδαίου τραγουδοποιού που συνεχίζει να μας συγκινεί και να βγάζει σοβαρή ελληνική μουσική και όχι χαζό-ποπ ρόκ, μπουζουκο-καψούρες, ή δήθεν-και-τάχα-μου-τάχα-μου-έντεχνο. Τα πρώτα πέντε τραγούδια του δίσκου λοιπόν (από τα συνολικά 15), είναι και τα καλύτερα κατά τη γνώμη μου. Έπειτα έχουμε δύο χαμηλότερης σπουδαιότητας τραγούδια (στη κλίμακα του ‘πάτος μέχρι ταβάνι’) αλλά πολύ εύστοχα (Τα δάνεια, Η μάσκα). Τα υπόλοιπα νομίζω απλά πλαισιώνουν το όλο πακέτο. Ούτε καλά, ούτε κι άσχημα. Μάλλον αδιάφορα. Τα δυνατά σημεία του Σωκράτη ήταν πάντα οι στίχοι του. Έτσι κι εδώ, καταπιάνεται με καθημερινά θέματα χωρίς ιδιαίτερους βαθυστοχασμούς, αλλά είναι τόσο περιγραφικά που δίνουν πραγματικά μία άλλη διάσταση. Σε ορισμένες εμπνευσμένες στιγμές θυμίζουν μέχρι και ποίημα. Τραγουδισμένα με τον πιο απλό τρόπο, αγγίζουν ακόμη πιο πολύ τον ακροατή. Στο ‘Παραγώνι’, με έκπληξη θα διαπιστώσετε ότι οι στίχοι είναι μετάφραση από τη ‘Συντροφιά του Δαχτυλιδιού’ του J. R. R. Tolkien. Ευπρόσδεκτη η συμμετοχή της Χάρις Αλεξίου, νομίζω έδωσα μία πιο γλυκιά και χαρούμενη νότα στο ύφος του δίσκου, που χρειάζεται που και που. Οι ενορχηστρώσεις δεν είναι τίποτα σπουδαίο. Θα ήταν ωραίο να είχε πειραματιστεί λίγο. Μπορεί να το έκανε κιόλας και να μην του βγήκε. Άλλη μία έκπληξη μας περιμένει στο μιξάρισμα, που ανέλαβε ο διόλου μικρός Chris Gehringer στο μακρινό New York, ο οποίος έχει συνεργαστεί και έχει υπογράψει επιτυχίες με τους WuTang Clan, LL Cool J, Roy Hargrove και Dandy Warhols. Μπράβο… δεν έχω να πω τίποτα άλλο.

"και πάνω ο ήλιος μια πηγή μια χρυσαφένια βρύση
νερό το φώς του να πνιγεί όποιος θέλει να ζήσει"

(Νυχτερινό)

Βαθμολογία: 86%

Pj Harvey - White Chalk

Αυτο το κείμενο, η κριτική δηλαδή, ξεκινούσε με σκοπό να πώ πόσο με απογοήτευσε το άλμπουμ της Pj Harvey, White Chalk. Όμως καθώς το συνήθιζαν τα αυτιά μου άρχισα να το απολαμβάνω και πρέπει να παραδεχτώ οτι τελικά μου άρεσε αρκετά. Ο λόγος που στην αρχή απογοητεύτηκα είναι οτι η Pj μου φάνηκε τελείως διαφορετική. Αν μου λέγανε οτι είναι η Bjork θα το πίστευα! Ήρεμος ήχος, σχεδόν σε υπνωτίζει με την φωνή της και τις απαλές μελωδίες. Μην κάνετε το λάθος που έκανα εγώ, μην το συγκρίνετε με παλιότερες δουλειές της Pj Harvey. Το White Chalk πάρτε το σαν κάτι καινούργιο. Και επειδή δεν μου αρέσουν τα πολλά λόγια, κλείστε τα μάτια σας, ξαπλώστε, χαλαρώστε και αφήστε το να σας ταξιδέψει.

Ν.Ξυδάκης, Μ.Ρασούλης - Η Εκδίκηση της Γυφτιάς

Η Εκδίκηση της Γυφτιάς
Ν.Ξυδάκης – Μ.Ρασούλης

Στίχοι εγγύηση του Ρασούλη. Μουσική πανανθρώπινη και όμως ελληνικότατη από τον Ξυδάκη. Παρέα στη Σαλονίκη υπό τας εντολάς του Σαββόπουλου και την φωνή του Παπάζογλου. Παρέα. Και αυτό λαμβάνεις στο άκουσμα του δίσκου. Φτάσανε νύχτα με τρένο στη πόλη, ξυπνήσανε τον Παπάζογλου και γράψανε ότι γράψανε. Ο Σαββόπουλος αναφέρει στον πρόλογο (επίλογο;) στο χαρτί του δίσκου: Το αρχοντορεμπέτικο ή ελαφρολαϊκό είναι ρεμπέτικο καπελωμένο από τη Δύση, ενώ η «γυφτιά» είναι ούτως ειπείν ρεμπέτικο της Ανατολής, αληθινό λέω ‘γω. Φαίνεται πως πάντα υπάρχει αυτό το ποπ (που απο μόνο του δεν ειναι κακό), το ποπ το μπασταρδεμένο, αλλα που και πού έρχεται και κάτι το πηγαίο, ε, σε αυτόν το δίσκο ακούς γνήσιες φωνές να σου μιλούν. Ακούστε την «Τρελή και Αδέσποτη», το «Σαν το Δασάκι», το «Κανείς εδώ δεν τραγουδά» και τις άλλες (μεγάλες επιτυχίες) του δίσκου! Λαϊκά τραγούδια, όχι ιδεολογικά ή αισθητικά, αλλά αγαπητικά όπως λέει και ο Διονύσης.

Βαθμολογία: 86%

Melt Banana - Cell Scape

Melt Banana
Cell Scape

Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν τη μουσική τους (σε αυτό το album τουλάχιστον) ποπ! Άλλοι τους καταχωρούν στο χώρο του Hardcore ή του Noisecore, ή του ανεκδιήγητου Japcore (λόγω της καταγωγής τους υποθέτω). Οι περισσότεροι δεν θεωρούν καν ότι αυτό που κάνουν οι Melt Banana είναι μουσική! Ποιοι έχουν δίκιο;

Ας τα πάρουμε απ’την αρχή: Η μουσική είναι κάφρικη. ΠΟΛΥ κάφρικη. No question about it! Στην βάση της είναι hardcore, παιγμένο στην ταχύτερη δυνατή ταχύτητα. Ο κιθαρίστας χρησιμοποιεί συνεχώς extended techniques (δεν πιστεύω ότι μπορεί να παίξει κανονικά) και «ξερνά» άφθονες απόκοσμες «στριγκλιές» από το βάναυσα κακοποιημένο όργανό του. Σοβαρά, είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι μπορεί να βγάλει τέτοιους ήχους μια κιθάρα. Αν μη τι άλλο το παλληκάρι είναι πρωτότυπο. Η μπασίστρια του group παίζει κάτι δικά της τρελά σε «funk-Ur-g@y^3-cactUsjuiCe” στυλ, τα οποία ακούγονται αρκετά καθαρά παρά τον όλο χαμό που επικρατεί από την κιθάρα. Μπάσο και μίξη ήχου για σεμινάριο και επιστημονική μελέτη. O drummer τιμά επίσης τον τίτλο του και βαράει γρήγορα και με πολλές εναλλαγές (πως θα μπορούσε να κάνει κι αλλιώς με αυτούς που έμπλεξε;).

Και πάμε στην ιδιάζουσα περίπτωση της τραγουδίστριας… Σε ένα άλλο review που είχα διαβάσει για την μπάντα ο συγγραφέας το είχε θέσει εξαιρετικά όταν είπε πως «η φωνή της τραγουδίστριας δεν χρησιμοποιείται μελωδικά αλλά ουσιαστικά αποτελεί μέρος του drum kit» (ή κάπως έτσι). Η κοπέλα που είναι μακράν η πιο παλαβή vocalist που έχω ακούσει, κατακερματίζει με σαδισμό τους στίχους και τους εκτοξεύει σαν πολυβόλο (παραδόξως υπάρχουν στίχοι – δεν το πίστευα μέχρι που τους διάβασα) στον ακροατή. Όμως υπάρχουν και 2-3 τραγούδια στον δίσκο όπου χρησιμοποιεί και/ή μόνο «κανονικά» μελωδικά φωνητικά. Αυτά τα τραγούδια δεν είναι και οι πιο δυνατές στιγμές του album αλλά σίγουρα δείχνουν τις απεριόριστες δυνατότητες της μπάντας.

Οι στίχοι είναι απλά προσχηματικοί (βιντεοπαιχνίδια, φαντάσματα, WTF?), για να έχει κάτι να «φτύνει» η τραγουδίστρια. Όμως δεν θα σας ενοχλήσει καθόλου. Ίσα-ίσα προσθέτει κάφρο-points. Μοναδική ξενέρωτη στιγμή του album είναι το wannabe psychedelic instrumental δεκάλεπτο «έπος» που κλείνει το album. Booooring!!!

Manu Chao - La Radiolina

Manu Chao
La Radiolina, Y Ahora Que?

Να’ ναι καλά το μέγα ιντερνέτι το βρήκαμε το άμπλουμ. Τέταρτος προσωπικός δίσκος λοιπόν, και ναι, είναι η συνέχεια που όλοι (;) περιμέναμε. Στα σκαριά των 2 πρώτων δίσκων του κινείται η τελευταία δουλειά του, γεμάτος με samples, γλυκές μελωδίες και ένα ελαφρύ άρωμα ανατολής. Αισθητά πιο ‘δυνατός’ αφού δεν είναι λίγα τα σημεία που πανκίζει, θυμίζοντας μας τους παλιούς καλούς Mano Negra, αλλά και των κοινωνικοπολιτικών μηνυμάτων που εμπεριέχονται στους στίχους (τραγουδάει σε ισπανικά, αγγλικά και λίγα γαλλικά). Κοινώς, το τέλειο μείγμα! Προσωπικά, από μουσικής άποψης, τον βλέπω πολύ προχωρημένο καθώς συνδυάζει μοναδικά φαινομενικά άσχετες μελωδίες (από είδη μουσικής που ίσως πρώτη φορά καταπιάνεται – swing και blues, και ξεφεύγοντας κάπως από το latin) με ένα πολύ ευχάριστο αποτέλεσμα, αλλά και με τα απαραίτητα διαλλείματα για να μη βαρεθείς στο ίδιο στυλ. Δεν θα έλεγα όμως ότι ξεπερνά το μεγαλείο του ‘Proxima Estacion… Esperanza’. Θα μου πείτε γούστα είναι αυτά. Αυτό που με προβλημάτισε λίγο είναι κατά το κατά πόσο αυτά τα τραγούδια είναι καινούρια. Αν εξαιρέσουμε το καταπληκτικό ‘Rainin’ In Paradize’, το ‘13 Dias’ και κάνα instrumental (από τα συνολικά 16+5 bonus κομμάτια) θα παρατηρήσουμε ότι όλα τα υπόλοιπα κομμάτια τα έχουμε ξανακούσει (σε παρεμφερείς εκτελέσεις) είτε από τις συνεργασίες με τους Amadou & Mariam ή τον Wozniak, είτε από τις ταινίες ‘Princesas’ και ‘Maradona’, είτε από τα περιβόητα live του (Το ‘La Vida Tombola’ το παίζει χαρακτηριστικά από το 2004, ενώ το φανταστικό ‘El Hoyo’ έχει ακουστεί τόσες φορές που πιστεύετε ότι είναι παραδοσιακό). Εξαιρούνται τα τραγούδια που έχουν την ίδια μουσική με άλλους στίχους – το συνηθίζει άλλωστε. Βέβαια, για το ευρύ κοινό μικρή σημασία έχουν όλα αυτά κι ούτε το κακοχαρακτηρίζω, απλά κάνω μία διαπίστωση. Οι μεγάλες στιγμές στον δίσκο υπάρχουν και φαίνονται και είμαι σίγουρος ότι δεν θα απογοητέψει κανέναν. Τον δίσκο θα τον περιμένουμε στην Ελλάδα κατά τις 4 Σεπτεμβρίου, όπως αναφέρει το site του, αλλά και τον ίδιο σύμφωνα με έντονη φημολογία δημοσιογράφων (από Οκτώβρη και μετά, σίγουρα).

Βαθμολογία 80%

Ministry - ΚΕΦΑΛΗ ΞΘ

Ministry
ΚΕΦΑΛΗ ΞΘ

(ή για ευκολία: "Psalm 69: The Way To Succeed And The Way To Suck Eggs")

Το άλμπουμ που αναμφισβήτητα θα είχε κάνει superstars (για τα δεδομένα του σκληρού ήχου βέβαια) τους Ministry, αν δεν ακολουθούσε το μετριότατο "Filth Pig". (Οι Ministry superstars; Σε κάνα παράλληλο μαστουροσύμπαν ίσως!)

Άσχετα πάντως με την αναγνωρισιμότητα της μπάντας, το Psalm 69 ήταν η μεγάλη "στιγμή" των Ministry και αποτέλεσε και ορόσημο: είναι η πρώτη ή έστω η πρώτη επιτυχημένη απόπειρα ένωσης του industrial με το metal, η οποία μάλιστα γνώρισε και "mainstream" επιτυχία.

Και επιπλεόν οι Ministry το πέτυχαν διατηρώντας "τ’αρχίδια" της μουσικής, όχι ξεπουλώντας την όπως διάφορα άλλα μόνο κατ’όνομα "industrial metal" συγκροτήματα που πλούτισαν στις πλάτες τους.

Επί της μουσικής τώρα... Τα πρώτα πέντε κομμάτια (εκτός του "TV II" ) είναι industrial rockers. Ειδικά το "N.W.O.", το "Just One Fix" και το "Jesus Built My Hotrod" με την εξωφρενική vocal ερμηνεία του G. Haynes, είναι τα κομμάτια για τα οποία θυμάται ο περισσότερος κόσμος αυτό το album.

Εγώ προτιμώ περισσότερο το δεύτερο μισό του, στο οποίο ουσιαστικά δεν έχουμε να κάνουμε τόσο με συμβατικά μουσικά κομμάτια αλλά με ηχοτοπία. (Ναι, το ξέρω οτι δεν βρήκατε την λέξη στο λεξικό – όμως θα έπρεπε να είναι εκεί.) Εξηγούμαι: τα κομμάτια δεν έχουν τόσο στόχο την ακουστική απόλαυση όσο τη δημιουργία συνειρμών και εικόνων (με κύριο όπλο στην περίπτωσή μας την -βασανιστική στους μη μυημένους- επανάληψη). Τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι.

Το δεύτερο μέρος ξεκινά με το "Scarecrow" του οποίου η "σάπια" ατμόσφαιρα "σέρνεται" θαρρείς για πάντα. Όταν τελειώνει σου φεύγει ένα βάρος απο την ψυχή. Έχεις μπει πλέον στα βαθιά!

Το "Psalm 69" με την μηδενιστική-φουτουριστική ατμόσφαιρα και τα απανωτά layers απο samples ανεβάζει σε σημεία τους ρυθμούς και "επιστρέφει λίγη αγάπη πίσω στον Θεό". Όχι πολλή.

Το "Corrosion" με τον επαναλαμβανόμενο ρυθμό του και τα samples πανικού, φτάνει στα αυτιά μου σαν το soundtrack μιας χαώδους αιματοβαμένης διαδήλωσης.

Το "Grace" είναι μάλλον το όραμα της μπάντας για την Αποκάλυψη. Φουτουριστικό, airborne, layered, χωρίς συγκεκριμένη δομή. Όταν όμως συντελείται η Αποκάλυψη στα ακουστικά σου, άλλα πράγματα σε ανησυχούν:

Γιατί το ακούω αυτό;
Μπορεί αυτό να θεωρηθεί μουσική;
Γιατί θέλω να το ξανακούσω;
Μήπως είμαι ένα πολύ διεστραμμένο άτομο;
Πως θα αντικρύσω ξανά τους φίλους μου;
Γιατί η πάπια επιπλέει στο νερό;
Μήπως επειδή είναι φτιαγμένη απο ξύλο;
Τα χλωρά θα καούν μαζί με τα ξερά;

Όποια και αν είναι η απάντηση στα παραπάνω, το μόνο σίγουρο είναι το εξής:

Ο δίσκος Psalm 69 είναι καταδικασμένος να θεωρείται «κλασσικός», αν και πιστεύω οτι αν μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του, θα φύτρωνε 5 δάκτυλα και θα σήκωνε το μεσαίο σε όσους τον χαρακτηρίζουν έτσι.
"Γιατί με λες ρε «Κύριο»; Σε έβρισα εγω;"

Gogol Bordello - Super Taranta!

Gogol Bordello
Super Taranta!

Οι βασιλιάδες επέστρεψαν! Δεν θα αναλύσω τι εστί το συγκεκριμένο γκρούπ, μιας και είναι απο αυτά που αρέσουν μόνο στους φανατικό κοινό τους, το οποίο τυγχάνει να είναι και το μοναδικό κοινό τους. Και για να γίνεις θαυμαστής δεν μπορείς να το κάνεις διαβάζοντας, αλλά να νιώσεις όπως και αυτοί. Κι αν συγκινηθείς, συγκινήθηκες... Λοιπόν, το Super Taranta! το συμπάθησα αμέσως γιατί είναι σαφώς πιο χορευτικό και απροσδόκητο σε αντίθεση με τις προηγούμενες δουλειές τους που θα τις χαρακτήριζα πρωτίστως ως άγρια punk και μετά όλα τα υπόλοιπα. Έτσι έχουμε μία βαλκανική παρέλαση με επιρροές απο πάρτυ, βότκα και όμορφους ανθρώπους. Α, οι μελωδίες μου φάνηκαν αρκετά προσεγμένες και ορισμένες αρκετά πιασάρικες. Στίχοι; Εντάξει δύο στροφούλες σε κάθε τραγούδι για να γεμίσουμε λίγο την ώρα και μετά ότι ακριβώς χρειάζεται ένα πάρτυ. Φωνές! Άντε μουσική για ξεβίδωμα είπαμε είναι... τα σπάει λέμε...

78%

Υ.Γ. Τα μάθατε; Ο Hutz έγινε και ηθοποιός!

CocoRosie - Noah's Ark

CocoRosie
Noah's Ark

Με την ευκαιρία της συναυλίας που δίνουν σήμερα οι CocoRosie στο Gagarin 205 (μπορεί και να πήγαινα αν είχα οργανωθεί με παρέα), αποφάσισα να επισπεύσω την κριτική που ούτως ή άλλως θα έκανα για αυτό το ιδιαίτερο album τους. Here it comes…

Μέλι και ξύδι. Αυτές είναι οι δυο πρώτες λέξεις που έρχονται στο μυαλό μου όταν ακούω αυτό το διεστραμμένο album (φαίνεται και από το cover-art ακόμα) των σχετικά άγνωστων σε μένα CocoRosie (τους ανακάλυψα τυχαία). Και μετά μου δημιουργούνται εικόνες από εφιαλτικό παραμύθι, αποκύημα θαρρείς της φαντασίας ενός διαταραγμένου παιδικού μυαλού.

Η μουσική είναι απλή. Πολύ απλή. Το πιάνο δίνει την μελωδία και τα απανωτά samples (όχι, δεν είναι industrial) με ήχους της φύσης δίνουν την ψυχεδέλεια. Το τελικό αποτέλεσμα ακούγεται σαν νανούρισμα (με southern-USA feeling) που βγήκε από τα 30's ή 40's (μην σας γελάσω κιόλας!! Χααααχααα!!). Η θεματολογία των στίχων όμως απέχει πολύ από νανουρίσματος. Συμμορίες, φυλακή κι άλλα τέτοια καλά.

Τώρα τα φωνητικά: Η κοπέλα που τραγουδάει (ή τραγουδάνε και οι δυο;) ακούγεται σαν κοριτσάκι on crack (μιλάω λες και έχω ακούσει εγώ κοριτσάκι on crack...) Αυτή είναι όμως η καλύτερη περιγραφή που μπορώ να κάνω. Τα φωνητικά μπορούν από δευτερόλεπτο σε δευτερόλεπτο να μετατρέπονται από ιδιαίτερα εκνευριστικά σε ελκυστικά(;!). Αν θεωρείτε ότι τα φωνητικά της Bjork απευθύνονται σε εξεζητημένα γούστα, τότε δεν φαντάζεστε πόσο παραπάνω ισχύει αυτό για την περίπτωση των CocoRosie!!

ΔΕΝ το συνιστώ για να το ακούσετε με την μητέρα σας, ούτε με την κοπέλα σας, ούτε καν με τον καλύτερο φίλο σας. Ακούστε το μόνοι σας. Με κάτι τέτοια album ο δρόμος είναι μοναχικός...

Aesma Daeva - The New Athens Ethos

Aesma Daeva
The New Athens Ethos

Μερικές φορές αμφισβητώ το κατά πόσον είμαι πνευματικά υγιές άτομο όταν ακούω κάτι. Για παράδειγμα αυτό το album των Aesma Daeva. Δεν λέω οτι έχουν κάτι το κακό οι ίδιοι ή η μουσική τους, αλλά εκ των πραγμάτων σε ποιούς απευθύνεται αυτό (εκτός απο μένα δηλαδή);

Ας το παραδεχτώ: οτιδήποτε μου εξάπτει το εθνικό φρόνημα (ολόκληρο τίτλο album μας αφιέρωσαν, αμ πως;) απολαμβάνει ένα κάπως μεγαλύτερο μερίδιο της προσοχής μου. Απο αυτή την άποψη αν το album λεγόταν: “The New York Yankees” δεν θα του αφιέρωνα και τόσο χρόνο.

Όμως το album ονομάστηκε όπως ονομάστηκε (και καλώς ονομάστηκε έτσι να προσθέσω) γιατί η μουσική αυτή όχι απλώς παραπέμπει, αλλά σε σημεία πιστεύεις οτι ίσως να έχει όντως σχέση με το πως ήταν η μουσική των αρχαίων!

Καλά, είναι προφανές οτι δεν υπήρχαν ηλεκτρικές κιθάρες εκείνα τα χρόνια, αλλά είναι λες και το συγκρότημα ταξίδεψε πίσω στον χρόνο, “ξεπατίκωσε” μελωδίες της εποχής και αποφάσισε να μας τις περάσει για δικές του απλά αλλάζοντάς τες λιγάκι με το να προσθέσει ηλεκτρική κιθάρα. Όμως παιδιά το οτι αντιγράψατε φαίνεται! Αντιγράψατε!

Οπότε πως είναι ο δίσκος; Κάμποσα κομμάτια είναι instrumental, και τα υπόλοιπα με αιθέρια γυναικεία φωνητικά (καθόλου άσχημα). Η μουσική σε γενικές γραμμές είναι ακουστική, λιτή, απαλή μέχρι υποτονική, ατμοσφαιρική, πραγματικά σε μεταφέρει. Και εκεί που δεν το περιμένεις (όχι σε όλα τα κομμάτια) ξεκινάει το χώσιμο της ηλεκτρικής και των drums και αναρωτιέσαι πως πρέπει να νιώθεις. Είναι ξαφνικό, παράταιρο, καταστρέφει την ατμόσφαιρα που δημιουργεί και μειώνει τις πιθανότητες να ενδώσει κάποιος στο άκουσμα. Όμως σε κάποιο επίπεδο πιστεύω οτι λειτουργεί. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, γιατί τότε δεν θα είχα επιστρέψει σε αυτό το album δεύτερη και τρίτη και τέταρτη φορά.

Τουλάχιστον πιστεύω οτι η μπάντα πέτυχε από εμένα αυτό που ήθελε. Μια αντίδραση αρχικής αποστροφής αλλά χτίσιμο ενδιαφέροντος στην συνέχεια. Όπως όταν ανατριχιάζεις όταν βλέπεις ένα τροχαίο δυστύχημα αλλά η περιέργεια (;) σε σπρώχνει να σταματήσεις να το δεις και απο κοντά. Έτσι είναι παιδιά...

Locomondo - Me Wanna Dance

Locomondo
Me Wanna Dance

Οι Locomondo επέστρεψαν πιο... ελληνικοί απο ποτέ (με τη καλή έννοια...)! Ναι, στα προηγούμενα άλμπουμ τους είχαν μπλέξει την ελληνική γλώσσα με τζαμαικάνικους και λάτιν ρυθμούς (με ιδιαίτερη επιτυχία), τώρα ήρθε η στιγμή να πράξουν το ίδιο και στη μουσική. Έτσι πάνω στις βάσεις της reggae και της ska (βασικοί άξονες για το γκρούπ), ξεχνάμε τρομπέτες και τρομπόνια και σειρά πέρνουν... θρακικές γκάιντες, μπουζούκια, μπαγλαμάδες, λύρες και βιολιά! Το αποτέλεσμα είναι σίγουρα διφορούμενο και εξαρτάται πολύ θα έλεγα απο τα προσωπικά γούστα (όπως όλα άλλωστε). Εγώ το βρήκα άκρως ενδιαφέρον αλλά ίσως σε ορισμένα σημεία αρκετά πειραματικό. Δηλαδή; 'Οτι, ακολούθησαν κατά γράμμα αυτή τη συνταγή σε ολόκληρο τον δίσκο και ίσως για ορισμένους καταντάει κουραστικό. Βέβαια, ίσως αυτό ήθελαν να κάνουν. Δεν ακούς κάθε μέρα τραγούδια σαν τα 'Rembetiskank' ή 'Το Πλατανιώτικο Νερό'. Και για όσους βαρεθούνε (ειλικρινά σας μιλάω, δεν το νομίζω αλλά λέμε τώρα...), υπάρχει ένα pop χιτάκι αφιερωμένο στο καλοκαίρι και μία μπαλάντα.
Αξιόλογες συνεργασίες, δείγμα του σεβασμού που αποκτούν αργά αλλά σταθερά, και στην διεθνή κοινότητα (αν δεν τον κατέχουν ήδη...) απο Amparanoia και Ska Cubano, αλλά και από έλληνες (One Drop Fwd, Soulfire). Στιχουργικά θα τους κατέτασα ένα κλικ παρακάτω από τις προηγούμενες δουλειές τους, χωρίς να έχω κάποια συγκεκριμένη αιτιολόγηση. Ούτε οι ίδιοι πάντως άλλαξαν θεματολογία (κοινωνική κριτική, έρωτας, ζωή, κι όλα αυτά με μία δόση χιούμορ).
Ο δίσκος, στο σύνολο του είναι μία άξια συνέχεια στη πορεία ενός εναλλακτικού γκρούπ που θα έπρεπε να ακούγεται περισσότερο στο γαμω-ραδιόφωνα μας, μπας και ξυπνήσουμε. Δεν πειράζει, καλύτερα, να μη στριμωχνόμαστε και στα live!

W.A.S.P. - Dominator (2007)

W.A.S.P.
Dominator

W.A.S.P. = Iστορία. Επίσης W.A.S.P. = φωνητικά Blackie Lawless. Αυτά από μόνα τους είναι ικανά να χαρίσουν τη βάση αυτομάτως στον δίσκο (χωρίς να τον έχω ακούσει καν). Από έμπνευση όμως πως πάμε; Για να το κρίνω αυτό χρειάζεται να τον ακούσω τον δίσκο. Οι W.A.S.P. με έχουν συνηθίσει σε «μεγάλους» δίσκους, αλλά έχουν υπάρξει και φορές που δεν έχω μείνει ικανοποιημένος απο τα offerings τους (όπως με το «Inside the Electric Circus», το «Helldorado» και πιο πρόσφατα το «Neon God part 2» που έσυρε και το «part 1» στο βούρκο της μετριότητας).

Οπότε τι έχουμε εδώ; Ευτυχώς εδώ δεν έχουμε concept album, αλλά σύμφωνα με τον Blackie το νέο album έχει πολιτικά μηνύματα. Για να πω την αλήθεια σε γενικές γραμμές δυσκολεύομαι να τα διακρίνω στους στίχους και ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Οι στίχοι «ως είναι» στέκονται μια χαρά. Δεν χρειάζονται wannabe φιλοσοφημένες παράλληλες ερμηνείες. Αν βέβαια θέλετε να διακρίνετε και το «πολιτικό μήνυμα», be my guests!

Σε μουσικό επίπεδο τώρα, το album ξεκινά δυνατά με τα: «Mercy» και «Long Long Way To Go». Αρκετά συμπαθητικά και τα δυο αλλά δεν δίνουν ελπίδα για κάτι το αριστουργηματικό στη συνέχεια.

Έλα όμως που μετά ακολουθεί η “τριπλέτα” : «Take Me Up», «The Burning Man» και «Heaven’s Hung In Black» και με αφήνει μαλάκα! Τέτοια κομμάτια είναι που δικαιώνουν όσους πιστεύουν ακόμα σε αυτή την μπάντα. Σιγά-σιγά συνέρχομαι και συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά πώς κατάφερε αυτό το συγκρότημα και επιβίωσε απο την παγίδα του “Hair Metal” image των 80’s (για όσους ανίδεους τους κατέτασσαν επίμονα σε αυτό το “στυλ” λόγω της εμφάνισής τους).

Δυστυχώς από εκεί και πέρα όμως τα πράγματα παίρνουν τον κατήφορο. Τα υπόλοιπα τραγούδια είναι απλά μέτρια (για τα W.A.S.P. δεδομένα μιλάμε πάντα), υπάρχει ένα αχρείαστο reprise του «Heaven’s Hung In Black» το οποίο “κλέβει” χρόνο που θεωρητικά θα μπορούσε να είχε αξιοποιηθεί καλύτερα στον δίσκο και γενικά ο δίσκος τελειώνει πολύ γρήγορα (μόλις 43 λεπτά διάρκεια). Επίσης δυστυχώς δίνεται η εντύπωση οτι δεν υπάρχει “δέσιμο” ανάμεσα στα κομμάτια. Ίσως αν είχαν ταξινομηθεί διαφορετικά να ταίριαζαν καλύτερα...

Final Words: Καλός δίσκος, αλλά κυρίως για τους fans της μπάντας. Το καλό είναι οτι οι W.A.S.P. δείχνουν να είναι back on track. Είμαι αισιόδοξος οτι αυτός ο δίσκος θα γίνει “πάτημα” για το επόμενο «μεγάλο» album τους. Οπότε υπομονή...

Δισκοκρητικοί

Sufjan Stevens
Illinoise

Καιρό είχα να κολλήσω τόσο πολύ με ένα δίσκο. Νόμιζα πως πλέον δεν μπορώ να ακούω και να ξανακούω 12 κομματάκια ενός καλλιτέχνη, ίσως γιατί εγώ βαριέμαι εύκολα, ίσως επειδή είμαι εθισμένος στην εναλλαγές, ίσως επειδή δεν βγαίνει και κανένας ωραίος δίσκος. Ο Sufjan όμως με έβαλε στην θέση μου. Με ένα είδος αχαρακτήριστο κατ’ εμέ, σε ταξιδεύει, με ήχους από πάμπολλα όργανα (μπάντζο, βιολιά, πνευστά, κιθάρες, χορωδίες), και στίχους όμορφους και νοσταλγικούς-ονειρικούς ίσως. Δεν ασχολείται με κοινοτυπίες (κενοτυπίες θα έλεγα) όπως άλλοι, αλλά μιλά, για παιδικούς φίλους-έρωτες, τον καρκίνο, ταξίδια, εξωγήινους συνθέτοντας ένα κολλάζ της Αμερικής και του κόσμου μας. Δήλωσε πως θέλει να βγάλει 50 δίσκους-έναν για κάθε πολιτεία της Αμερικής, προς το παρόν είναι στον δεύτερο- τι τυπάς!! Ίσως σε κάποια σημεία υπερβάλλει μουσικά, αλλά είναι τόσο όμορφο το αποτέλεσμα που του το συγχωρείς μωρέ.