Στο παρελθόν σας έχω ξαναμιλήσει για τον συγκεκριμένο δημιουργό(βλέπε τεύχη Φυτώ). Και συγκεκριμένα σας έχω μιλήσει για το comic του Johnny the homicidal maniac. Ε, τώρα σκέφτηκα να σας κάνω μια παρουσίαση σε όλο του το έργο.
Καταρχήν ας ξεκινήσουμε με το βιογραφικό μπλα μπλά και ας περάσουμε μετά σε πιο ενδιαφέροντα πράγματα.
Γεννήθηκε στις 1 Σεπτεμβρίου 1974 στο San Jose της Καλιφόρνιας. Εκεί μεγάλωσε και άρχισε απο νωρίς να ασχολείται με το σχέδιο. Μάλιστα στην εφημερίδα του σχολείου του δημοσίευσε κάποια στριπς με τον τίτλο: Johnny the Little Homicidal Maniac.
Ο κόσμος του Jhonen Vasquez είναι ένας κόσμος σκοτεινός, με αρκετή βία, αίμα, παράνοια, απόγνωση και άφθονο μαύρο χιούμορ. Εγώ θα σας πρότεινα να ασχολεηθείτε με τα comics του και να ψάξετε να βρείτε και να διαβάσετε κάτι δικό του. Και αν δεν είστε τύποι που διαβάζουν comics, τότε αφιερώστε λίγο απο τον χρόνο σας για να δείτε επεισόδια απο την σειρά
κινουμένων σχεδίων την οποία δημιούργησε για λογαριασμό της Nickelodeon και έχει τίτλο Invader Zim, σίγουρα είναι απο τα εξυπνότερα cartoon που έχω δεί. Δυστυχώς το σχετικά ενήλικο χιούμορ του ανάγκασε την Nickelodeon να το κόψει και έτσι με λίγο ψάξιμο θα καταφέρετε να βρείτε μιάμιση season μόνο. Και είμαι σίγουρος οτι θα ζητάται και άλλο.
Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά. Πρώτο comic που κυκλοφόρησε ήταν το Johnny the Homicidal Maniac, απο την Slave Labor Graphics, αργότερα ακολούθησαν τα The Bad Art 
Collection, Squee και I Feel Sick.
Δυστυχώς ο χώρος και ο χρόνος είναι περιορισμένος, εδώ εγώ απλά μπορώ να σας δώσω το ερέθισμα να ψάξετε περισσότερο για εκείνον, δεν μπορώ να αναλύσω όλο του το έργο.
Καλή τύχη, τα ξαναλέμε!
site
journal
Ποιός ήρωας απο τον κόσμο του Jhonen Vasquez είσαι?Ένα τεστάκι έτσι για πλάκα.
Και ένα video για να πάρετε μια γεύση απο το Jhonny the homicidal maniac.
Πέμπτη 7 Ιουνίου 2007
Ο Κόσμος του Jhonen Vasquez
Τελικά είμαστε Πωπόφαρδοι !!!
Το θετικό φυσικά είναι ότι είμαστε πωπόφαρδοι και καταφέραμε στο 90+ να σκοράρουμε και να νικήσουμε. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε πρώτοι με 5 βαθμούς διαφορά από τους δευτέρους, με την Τουρκία όμως να έχει ένα παιχνίδι λιγότερο.
Φυσικά μετά από τέτοια εμφάνιση, δεν μπορούμε να είμαστε υπερβολικά αισιόδοξοι στα επόμενα παιχνίδια που θα είναι πολύ πιο δύσκολα από αυτό με την Μολδαβία. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε Νορβηγία εκτός, Βοσνία εντός, Τουρκία εκτός, Μάλτα εντός και Ουγγαρία εκτός. Εντάξει το επόμενο παιχνίδι είναι τον Σεπτέμβριο οπότε έχουμε χρόνο να βελτιωθούμε και είναι σίγουρο ότι θα παρουσιαστούμε με διαφορετικό πρόσωπο.
Στα συν του αγώνα, οι εκπληκτικοί φίλαθλοι. Μακάρι να γίνουν όλοι οι αγώνες εκεί.
Βαθμολογια
1 ΕΛΛΑΔΑ 18
2 ΤΟΥΡΚΙΑ 13
3 ΒΟΣΝΙΑ-ΕΡΖΕΓ 13
4 ΝΟΡΒΗΓΙΑ 13
5 ΟΥΓΓΑΡΙΑ 6
6 ΜΑΛΤΑ 4
7 ΜΟΛΔΑΒΙΑ 2
Δευτέρα 4 Ιουνίου 2007
Play the tape!
- Ο μισός πληθυσμός του πλανήτη (46%) ζει με λιγότερο από 2 δολάρια την ημέρα.
- Το Α.Ε.Π. των 48 φτωχότερων κρατών είναι μικρότερο από τη περιουσία των 3 πλουσιότερων ανθρώπων της Γης.
- Το 18% των ανθρώπων της Γης δεν έχουν άμεση πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό.
- Στον κόσμο δαπανούνται ετησίως περί τα 780 δισεκατομμύρια δολάρια για στρατιωτικό εξοπλισμό, πολέμους κτλ
(στατιστικά δημοσιευμένα από την παγκόσμια τράπεζα και τη Unicef)
Έτσι για να μη ξεχνιόμαστε.
Μη περιμένετε να σας πω για την αποτυχία του καπιταλισμού και τη σημασία του να «επαναστατήσουμε». Πέραν της πολιτικής, το σίγουρο είναι ένα: Κάτι πάει στραβά. Και αυτό το κάτι πρέπει να ισιώσει. Το πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι η άγνοια του κόσμου. Όλοι μας, λίγο πολύ ξέρουμε στο περίπου, τι ακριβώς γίνεται ανά τον κόσμο και ποιος φταίει.
Άρα;
Αυτό είναι το πρόβλημα αγαπητοί μου! Ότι γνωρίζουμε «λίγο πολύ» και στο «περίπου». Οι ολοένα κλειστές κοινωνίες που ορθώνονται σαν τείχη γύρω μας, ο σύγχρονος τρόπος ζωής που μας κρατάει ακόμα περισσότερη ώρα στον καναπέ του σπιτιού μας και το δίπτυχο ‘κράτος - Μ.Μ.Ε.’ που μας αποπροσανατολίζουν και δεν μας αφήνουν να κοιτάξουμε λίγο παραπέρα, μας έχουν μετατρέψει σε άβουλα όντα, που ενώ τα ξέρουμε όλα, δεν γνωρίζουμε τίποτα. Μοναδική καινοτομία! Το θέμα είναι να συνειδητοποιήσουμε. Από νούμερα, στατιστικές και βαρύγδουπα λόγια πάμε καλά. Απο σχέδια και χρονοδιαγράμματα δε, έχουμε μπουχτίσει. Πως μεταφράζονται όμως όλα αυτά; Τι σημαίνουν για εμάς, και πως μας επηρεάζουν ή μπορεί να μας επηρεάσουν; Αν κλέψεις το κομμάτι ψωμί του διπλανού σου θα σε κυνηγήσει γιατί νιώθει ότι αδικείται. Είναι βαθιά ριζωμένο στη σκέψη του ότι το ψωμί του ανήκει και θα κάνει ότι περνά από το χέρι του για να το ξαναποκτήσει. Αυτό λέγεται δίκαιο. Κι όταν σε πνίγει το δίκιο, αντιδράς. Πως θα αντιδράσει τώρα η κοινωνία του ‘μαμ, κακά και νάνυ’; Ιδιαίτερα σε μια εποχή που οι ειδήσεις μπαίνουν από το ένα αυτί και βγαίνουν από το άλλο;
Δύο πράγματα σε πρώτη φάση.
Πρώτον, είναι αναγκαίο να ξεφύγουμε από τη νοοτροπία του ‘ότι δεν συμβαίνει στη γειτονιά μου, δεν με αφορά’. Δείτε το από την άλλη πλευρά. Όσοι ασχολούνται με τα κοινά του κόσμου, θα ασχοληθούν και με τη δικιά μου γειτονιά. Πιο πιθανόν να εισακουστείς, εγγυημένα. Και έτσι βοηθάμε ο ένας τον άλλον – τι πιο απλό; Σταματήστε εκφράσεις του τύπου θα πάω διακοπές στο Ξυλόκαστρο ή την Πάρο. Θα πάω διακοπές στα Βαλκάνια και στη Μεσόγειο. Να συνηθίζει σιγά σιγά το μυαλό. Σαββατοκύριακο, θα πάω Αυστρία – εδώ δίπλα είναι. Στις ειδήσεις να προβάλλονται θέματα ‘Πρεμιέρα σήμερα για το θεατρικό έργο «Συνέντευξη με έναν βρικόλακα» στο Bargal της Σομαλίας’. Μια γειτονιά είμαστε όλοι!
Δεύτερον, χρειάζεται επαναπροσδιορισμός ορισμένων εννοιών, για να καταλαβενόμαστε. Το ‘1.000 νεκροί σε έκρηξη’ δεν λέει τίποτα πλέον σε έναν μέσο αστό με 3-4 ώρες τηλεθέασης; την ημέρα. Πάρτον λοιπόν στο πλησιέστερο νεκροταφείο της περιοχής και πες του (με τη χαρακτηριστική φωνή του Καλυβάτση): ‘Τους βλέπεις; Τόσοι πέθαναν!’. Η έκρηξη θα είναι ένα πρόβλημα να την αναπαραστήσουμε, καθώς αυτή κι αν έχει διαστρεβλωθεί σαν έννοια αλλά και σε τι χρησιμεύει με τόσες χολιγουντιανές ταινίες που βλέπουμε.
Αυτά σε πρώτη φάση. Μετά προχωράμε σε προχωρημένα επίπεδα με πιο ‘δραστικές’ ενέργειες. Κλείνουμε τη τηλεόραση, ξεγραφόμαστε από το video club, βγαίνουμε για βόλτα στο δρόμο, διαβάζουμε κάνα βιβλίο, πάμε κάνα ταξίδι… Ξέρω, ξέρω ακούγονται πολύ ριζοσπαστικά, αλλά το κάθε πράγμα στο καιρό του.
Μόνον έτσι θα δημιουργηθούν συνειδητοποιημένοι πολίτες που θα βούλονται και θα ενεργούν από μόνοι τους, προς την ίδια κατεύθυνση όμως. Άρα θα λειτουργεί σαν ένα κίνημα, χωρίς την ανάγκη κανενός χορηγού ή ευαισθητοποιημένου που ψάχνει για διαφήμιση. Εφόσον δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας, ας δουλέψουμε έτσι.
Μου θυμίζει το εκπαιδευτικό πρόβλημα στην Ελλάδα. Οι μαθητές φορτώνονται με άπειρες γνώσεις και εφόδια, τα οποία δεν ξέρουν σε τι τούς χρησιμεύουν ή πως θα τους βοηθήσουν στην μετέπειτα ζωή τους και τελικά κινδυνεύουν να γίνουν ζόμπι. Τόσο έξυπνοι, κι όμως τόσο χαζοί! Αλλά πάντα θα είναι δίπλα ο μπαμπάς και η μαμά, που θα επιβραβεύουν το παιδί τους και θα τον ωθούν να πάει ακόμα πιο παραπέρα, και να μην ανησυχεί για τίποτα – αυτοί είναι δίπλα του για ότι κι αν συμβεί. Άσχετα με το αν ο πιτσιρικάς δεν ρωτήθηκε ποτέ από κανέναν για το τι θέλει να κάνει στη ζωή του.
Έτσι κι εμείς καθόμαστε στον καναπέ, ενημερωνόμαστε, δουλεύουμε, τρώμε, πάμε και στη τουαλέτα που και που και έχουμε τον μπαμπά (τους ηγέτες) και τη μαμά (τα Μ.Μ.Ε.) να μας καθυσηχάζουν… Συνεχίστε εσείς κι εμείς είμαστε εδώ για ότι κακό συμβεί σε αυτόν τον αφιλόξενο πλανήτη. Εμείς θα βοηθήσουμε τους φτωχούς αυτού του κόσμου κάνοντας εράνους και μεγάλα φεστιβάλ! Δώστε μας εσείς τα λεφτά σας και εμείς θα τα διαχειριστούμε όπως πρέπει. Εμπιστευτείτε μας!
Αμ, έτσι είναι σαν να έχουμε 365 μέρες τον χρόνο προεκλογική περίοδο! Λίγο αέρα ντε… Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά!
Κυριακή 3 Ιουνίου 2007
W.A.S.P. - Dominator (2007)
W.A.S.P.
Dominator
W.A.S.P. = Iστορία. Επίσης W.A.S.P. = φωνητικά Blackie Lawless. Αυτά από μόνα τους είναι ικανά να χαρίσουν τη βάση αυτομάτως στον δίσκο (χωρίς να τον έχω ακούσει καν). Από έμπνευση όμως πως πάμε; Για να το κρίνω αυτό χρειάζεται να τον ακούσω τον δίσκο. Οι W.A.S.P. με έχουν συνηθίσει σε «μεγάλους» δίσκους, αλλά έχουν υπάρξει και φορές που δεν έχω μείνει ικανοποιημένος απο τα offerings τους (όπως με το «Inside the Electric Circus», το «Helldorado» και πιο πρόσφατα το «Neon God part 2» που έσυρε και το «part 1» στο βούρκο της μετριότητας).
Οπότε τι έχουμε εδώ; Ευτυχώς εδώ δεν έχουμε concept album, αλλά σύμφωνα με τον Blackie το νέο album έχει πολιτικά μηνύματα. Για να πω την αλήθεια σε γενικές γραμμές δυσκολεύομαι να τα διακρίνω στους στίχους και ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Οι στίχοι «ως είναι» στέκονται μια χαρά. Δεν χρειάζονται wannabe φιλοσοφημένες παράλληλες ερμηνείες. Αν βέβαια θέλετε να διακρίνετε και το «πολιτικό μήνυμα», be my guests!
Σε μουσικό επίπεδο τώρα, το album ξεκινά δυνατά με τα: «Mercy» και «Long Long Way To Go». Αρκετά συμπαθητικά και τα δυο αλλά δεν δίνουν ελπίδα για κάτι το αριστουργηματικό στη συνέχεια.
Έλα όμως που μετά ακολουθεί η “τριπλέτα” : «Take Me Up», «The Burning Man» και «Heaven’s Hung In Black» και με αφήνει μαλάκα! Τέτοια κομμάτια είναι που δικαιώνουν όσους πιστεύουν ακόμα σε αυτή την μπάντα. Σιγά-σιγά συνέρχομαι και συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά πώς κατάφερε αυτό το συγκρότημα και επιβίωσε απο την παγίδα του “Hair Metal” image των 80’s (για όσους ανίδεους τους κατέτασσαν επίμονα σε αυτό το “στυλ” λόγω της εμφάνισής τους).
Δυστυχώς από εκεί και πέρα όμως τα πράγματα παίρνουν τον κατήφορο. Τα υπόλοιπα τραγούδια είναι απλά μέτρια (για τα W.A.S.P. δεδομένα μιλάμε πάντα), υπάρχει ένα αχρείαστο reprise του «Heaven’s Hung In Black» το οποίο “κλέβει” χρόνο που θεωρητικά θα μπορούσε να είχε αξιοποιηθεί καλύτερα στον δίσκο και γενικά ο δίσκος τελειώνει πολύ γρήγορα (μόλις 43 λεπτά διάρκεια). Επίσης δυστυχώς δίνεται η εντύπωση οτι δεν υπάρχει “δέσιμο” ανάμεσα στα κομμάτια. Ίσως αν είχαν ταξινομηθεί διαφορετικά να ταίριαζαν καλύτερα...
Final Words: Καλός δίσκος, αλλά κυρίως για τους fans της μπάντας. Το καλό είναι οτι οι W.A.S.P. δείχνουν να είναι back on track. Είμαι αισιόδοξος οτι αυτός ο δίσκος θα γίνει “πάτημα” για το επόμενο «μεγάλο» album τους. Οπότε υπομονή...
DOA: Dead or Alive
DOA: Dead or Alive (2006)
Ε... ναι. Τι να πω; Μια ταινία που βασίζεται σε ένα Team Ninja fighting game που έχει το ίδιο όνομα. Ξύλο, ξύλο ξύλο τίποτα ιδιαίτερο απο σενάριο, εξυπναδίστικες ατάκες και πολύ όμορφες κοπέλες. Εγώ πάντως και μόνο για τις κοπέλες και το ξύλο άντεξα να την δω μέχρι το τέλος και, να πω και την αμαρτία μου, την απόλαυσα. Οι ψευτοδιανοούμενοι και κουλτουριάρηδες μην την δείτε. Όσοι θέλετε να περάσετε κάμποσα λεπτά οπτικής ευχαρίστησης και ξεκούρασης του μυαλού σας δείτε την. Και ναι, θα της βάλω σχετικά καλό βαθμό γιατί εγώ την γούσταρα την ταινία και η βαθμολογία είναι καθαρά υποκειμενική!
Ας πω και δυο λόγια για την υπόθεση. Τρείς όμορφες κοπέλες δέχονται πρόσκληση να συμμετάσχουν σε έναν αγώνα πολεμικών τεχνών που γίνεται σε ένα απομακρυσμένο νησί. Τι άλλο να σας πω; Η μία απο αυτές η Kasumi έχασε πρόσφατα τον αδερφό της σε αυτή την διοργάνωση και θέλει να ανακαλύψει τι του συνέβη και αν όντως πέθανε. Η δεύτερη θέλει να κλέψει τα χρήματα τα οποία θα πάρει ως έπαθλο ο καλύτερος μονομάχος. Και η τρίτη, που είναι wrestler, θέλει να αποδείξει οτι δεν είναι ψεύτικες οι ικανότητες της. Βέβαια κάτι ύποπτο σκαρώνει ο ιδιοκτήτης του νησιού, αλλά αυτό το ανακαλύπτουμε στην συνέχεια.
Βαθμολογία: 75%
Και επειδή σας αγαπάω πολύ, ορίστε, το trailer της ταινίας. Enjoy!
C.R.A.Z.Y.
Η ταινία διαδραματίζεται στις δεκαετίες 60 και 70 στον Καναδά. Ο Ζακ μεγαλώνει σε μια οικογένεια με τέσσερις αδερφούς και έναν ομοφοβικό αυστηρό πατέρα, και προσπαθεί να βρει την σεξουαλική του ταυτότητα. Μια υπέροχη ταινία με μουσική υπόκρουση γνωστών τραγουδιών της εποχής από συγκροτήματα όπως Pink Floyd, Rolling Stones αλλά και του David Bowie. Ένα πραγματικό διαμάντι από τον Καναδά με εξαιρετικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς που είναι σίγουρο πως θα σας αγγίξουν. Λοιπόν τι κάθεστε; Νοικιάστε το και δείτε το. ΤΩΡΑ!!!!!!!!!!!
Imdb
Trailer
Σάββατο 2 Ιουνίου 2007
Που σπουδάζω;
Στις πανελλήνιες δεν τα πήγα και πολύ καλά. Αναγκάστηκα έτσι να πάω σε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα του εξωτερικού. Η χώρα δεν έχει σημασία. Αυτό που είχε τότε σημασία ήταν πως τα μαθήματα θα γίνονταν στα αγγλικά, οπότε κι θα μπορούσα να παρακολουθώ σχετικά εύκολα (μετά από τόσα χρόνια ιδιαιτέρων μαθημάτων).
Τέσσερα χρόνια θα κράταγαν οι σπουδές μου. Η αρχή ήταν δύσκολη αλλά και συναρπαστική. Νέοι άνθρωποι, νέα μέρη. Καταλάβαινα κάποια πράματα από τις διαλέξεις, έκανα μερικές εργασίες, τα πράματα έβαιναν καλώς. Με το πέρας των πρώτων εξαμήνων όμως κάποιοι καθηγητές άρχισαν να μας διδάσκουν στα γαλλικά.
Αναρωτιόμουν τι να κάνω, πως να τα βγάλω πέρα και πριν καταλάβω τι συνέβαινε, ήρθε ένα εξάμηνο με κινέζικες και φλαμανδικές ορολογίες. Πλέον δεν καταλάβαινα τίποτα, προσπαθούσα που και που να παρακολουθήσω, να κάνω εργασίες αλλά δε μπορούσα. Και ενώ έχανα το ενδιαφέρον ήρθε ένας καθηγητής να με κάνει να ξεχάσω όλα όσα (και ήταν λίγα) είχα μάθει. Δεν είχα πλέον φίλους, ούτε καθηγητές, όλοι μιλούσαν ακαταλαβίστικα και όλοι με αγνοούσαν, ακόμη και ο ίδιος μου ο εαυτός.
Έξι χρόνια πέρασαν ώσπου να φτάσει μια βροχερή μέρα, την οποία και μου παραδόθηκε το πτυχίο μου. Επάνω έγραφε «ΤΕΙ Αθηνών – Πτυχίο Αποφοίτου»
